Ο Άγγελος σφυρίζοντας το ρεφρέν « Το τράβα μπρος» της Βουγιουκλάκη!!!κι ο Γιώργος κλαίγοντας γιατί « δεν μ’αγαπάει κανείς εκέιιιιιιιιι…», αχ αυτό το νέο σχολείο!
Με συγκινεί να τους βλέπω να φεύγουν για το σχολείο. Το πρωί είναι πεντακάθαροι και γεμάτοι ενέργεια και γυρίζουν κατάκοποι και βρωμεροί, γεμάτοι λάσπες, χώματα, μουτζουρωμένα χέρια, λες και ήταν στη μάχη….Τόσο αστείο!!
Όμως με αυτά και με εκείνα η ρουτίνα μπήκε στη ζωή μας. Η ασφάλεια της καθημερινότητας. Ένα Σαββατοκύριακο που μπήκε σαν κουβάρι και βγήκε με γέλια, μωρουδίστικα κλάματα παιδικές τσιρίδες και παρέα με ανθρώπους που αγαπάμε…
Ένα ακόμη καλοκαίρι που φεύγει…
 |
| Αγιος Νικήτας Villa Κατερίνα Λευκάδα |
Έρχεται πάντα με ενθουσιασμό, με προσμονή. Βγάζουμε προγράμματα για να προλάβουμε όλα αυτά τα υπέροχα που θέλουμε να κάνουμε, όλα τα υπέροχα που θέλουμε να δούμε να γευτούμε. Φέτος τα καταφέραμε και κάναμε τόσα πολλά. Νυχτερινά μπάνια, πικ νικ στην αμμουδιά, βραδινές ποδηλατάδες στην παραλία, βραδιές με φίλους στην αστροφώτιστη αυλή, παιχνίδια με τα αγόρια στον κήπο, βόλτες σε μέρη που αγαπάμε, Ταξίδια, πολλές όμορφες δημιουργίες, Λευκάδα και μαγική αυλή…κι ύστερα ο καιρός περνάει κι οι μέρες ξεφτίζουν και σταδιακά χάνουν τη λάμψη τους κι ο ήλιος μέρα με τη μέρα γίνεται αδύναμος…θαμπός…σαν τις αναμνήσεις…
 |
| Καλοκαίρι 2011 |
Μαζεύουμε μικρούς θησαυρούς από τις μαγικές ακρογιαλιές και σκόρπια κομμάτια από φωτογραφίες και λέξεις κι αγγίγματα για να μας θυμίζουν μέσα στη σιωπή του Χειμώνα, ότι είναι εκεί και μας περιμένουν. Μια υπόσχεση για τις νέες περιπέτειες που θα έρθουν και τα νέα θαύματα που θα ζήσουμε!
Βότσαλα, ξύλα, κοχύλια.. μεταμορφώνονται σε αναμνηστικά αντικείμενα…όπως αυτή η γυάλα που φτιάξαμε φέτος.
Χαλίκι από το γιαλό του Άγιου Νικήτα, βότσαλα από την Μικρή άμμο, νεράκι και κεριά που επιπλέουν…κι η Λευκάδα που αγαπάμε είναι σχεδόν εδώ, στο μπαλκόνι μας!
 |
| Τελευταίο Μπάνιο 18 Σεπτέμβρη 2011 |
Πρωινό Δευτέρας λοιπόν, λίγο πριν φύγω στη δουλειά για να ανακαλύψω τα θαύματα που κρύβει κι αυτή η ημέρα, ελπίζοντας να βγει όπως μπήκε, με τις αγκαλιές των αγοριών μου, τα γέλια τους και τις αναμνήσεις μας παρέα…
Εικόνα τόσο μελαγχολική και με τόση συγκίνηση, που έγινε ευχή κι όνειρο μου.
Έτσι απλά….
Καλημέρα λοιπόν!
Κατερίνα
