“Θαύματα αρχίζουν να συμβαίνουν όταν αρχίζεις να δίνεις στα όνειρά σου την ίδια ενέργεια που δίνεις στους φόβους σου.”
Κάθε φορά που φοβάσαι γίνεσαι μικρός. Μια μικρή μικρή κουκίδα στο χάρτη της ίδια σου της ζωής.
Κάθε φορά που φοβάσαι ξεχνάς το μικρό παιδί που κάποτε ήσουν. Εκείνο το παιδί, που ένιωθε ελεύθερο κι είχε σχέδια κι όνειρα και ζούσε νιώθοντας παντοδύναμο.
Κάθε φορά που φοβάσαι δυναμώνει ο αέρας στο δάσος που είσαι χαμένος…και φοβάσαι….φοβάσαι φοβάσαι…
…και ότι έρχεται δεν το βλέπεις γιατί φοβάσαι. Ότι γίνεται δεν το βλέπεις γιατί φοβάσαι. Όλα σε προσπερνούν κι εσύ θυμώνεις γιατί φοβάσαι. Γιατί είναι πιο εύκολο να φοβάσαι για εσένα παρά να θυμώνεις με εσένα. Είναι πιο εύκολο να νιώθεις φόβο παρά δύναμη. Φόβο παρά θάρρος. Φόβο παρά παρόρμηση.
Ο φόβος είναι το πιο ασφαλές συναίσθημα. Δεν περιέχει κανένα ρίσκο. Τίποτε που να σε υποχρεώσει να ξεβολευτείς, να αλλάξεις, να αναλάβεις. Τίποτε…Μόνο ένας άγριος αέρας πάνω από το στοιχειωμένο δάσος που έχεις μάθει να ζεις…και περιμένεις. Περιμένεις τον αέρα να κοπάσει…
Τον ήλιο να βγει, την ομίχλη να φύγει…
Μα στο στοιχειωμένο δάσος…δεν γίνονται θαύματα!
Κάποτε φοβόμουν τα πάντα στη ζωή! Τα πάντα…Πέρασα μήνες, χρόνια κλεισμένη σε ένα σπίτι γιατί φοβόμουν…
Φοβόμουν τη χαρά, τον πόνο, τα ταξίδια, τα αμάξια, τα αεροπλάνα, τους ανθρώπους, τα ασανσέρ, τα έντομα, τα ύψη και τα βάθη…υπάρχει μια καλή δικαιολογία φόβου πίσω από το κάθε τι κι εγώ την έβρισκα! Είχα γίνει μαστόρισσα στο να εφευρίσκω το φόβο! Φοβόμουν την αγάπη, για το χωρισμό, για το θάνατο, για το αντίο. Φοβόμουν τη ζωή!
Φοβόμουν τη ζωή και την απέφευγα…
…κι ύστερα…όλα άλλαξαν! Ήταν τότε που κουράστηκα να βλέπω τη ζωή να με προσπερνά και σε μια στιγμή παρόρμησης…ανέβηκα στο τρένο της!
Τι αστείο! Όλη μου τη μέχρι τότε ζωή νόμιζα πως ζούσα με το φόβο, μα δεν καταλαβαίνεις ποτέ στ’ αλήθεια τι σημαίνει φόβος μέχρι να γνωρίσεις την αγάπη. Την απόλυτη, αυθεντική, αναλλοίωτη, αγάπη…κι εγώ τη γνώρισα…κι όλοι οι φόβοι μονομιάς εξαφανίστηκαν…και γέμισα θάρρος κι ο μόνος μου φόβος πια είναι μην τολμήσω ξανά και φοβηθώ τη ζωή! Γιατί αυτό θα σημαίνει πως έχασα την αγάπη μου…
Γιατί αν φοβηθώ θα σημαίνει πως την απαρνήθηκα όπως τότε και θα σβήσει μέσα μου το θάρρος!
Είμαι περισσότερο θαρραλέα από όσο ήμουν ποτέ στην ζωή μου και είμαι περισσότερο τρωτή κι ευάλωτη, από όσο ήμουν ποτέ στη ζωή μου. Η αγάπη με κάνει θαρραλέα. Η αγάπη με κάνει τρωτή κι ευάλωτη.
Το θάρρος κι ο φόβος ζουν μέσα μου και παλεύουν, μα ο φόβος είναι μόνιμα ηττημένος μόλις βάλω την αγάπη μου μπροστά!
Την αγάπη μου για τα θαύματα! Γιατί για το κάθε θαύμα χρειάζονται δυο δυνάμεις. Η μια είναι η δύναμη να το προκαλέσεις…κι η άλλη είναι η δύναμη να το δεις!
Θέλει δουλειά, δουλειά, δουλειά…μα δεν ήρθα σε αυτή τη ζωή για να τη ζήσω σαν παρατηρητής…κι αν ο φόβος με περιμένει…τον περιμένω κι εγώ!
Η ζωή μετριέται με αυτό που έζησα κι όχι με αυτό που φοβήθηκα να ζήσω…κι εγώ αν δεν έζησα τίποτα..τα έζησα όλα. Γιατί έζησα το απόλυτο θαύμα…Βρήκα την αγάπη και στη ζωή κι η αγάπη ακόμη δεν είναι ένα σκόρπιο τυχαίο συναίσθημα…κι η αγάπη ακόμη είναι επιλογή!
Κι αυτή σαν τα θαύματα…πρέπει πρώτα να τη προκαλέσεις κι ύστερα να μπορέσεις να τη δεις…
Είναι δώρο η αγάπη κι όπως κάθε δώρο πρέπει πρώτα να μπορέσεις να το δεχτείς!…και την δέχεσαι μόνο αν δεν φοβηθείς να ξετυλίξεις το δώρο, γιατί όταν λάβεις ένα δώρο…δεν ξέρεις ποτέ αν θα είναι καλό ή κακό.
Τα ανοίγεις όλα. Κάποια σου αρέσουν. Κάποια άλλα όχι…μα αν αντέχεις να δέχεσαι το κάθε δώρο, με εμπιστοσύνη…τότε θα έχεις πολύ περισσότερες πιθανότητες να ζήσεις ένα θαύμα.
Καλημέρα αγαπημένοι…Καλή δύναμη εκεί έξω! Σήμερα δίνουμε ενέργεια στα όνειρα κι όχι στους φόβους, γιατί…μόνο τα όνειρα κουβαλούν θαύματα!
Κατερίνα
