Κι αρχίζει το μαρτύριο…είμαι από αυτούς που αν ο ύπνος μου κοπεί δεν ξανάρχεται…Έρχονται όμως όλοι οι φόβοι. Είναι νύχτα βλέπεις και οι φόβοι ζουν στις σκιές. Κάνω πλάνα, πως θα γίνει αύριο και τι θα προλάβω…θα προλάβω; Έχω συναντήσεις με εκείνους κι εκείνους και πρέπει να φύγω την τάδε ώρα για να μπορέσω να είμαι στην ώρα μου. Σφήνες από μικρά…”τι θα μαγειρέψω;” μέχρι μεγάλα…”να βγουν καλές οι εξετάσεις”.

Λογαριασμοί περνούν από το μυαλό μου ξανά και ξανά. Αυτός κι αυτός κι αυτός, ανάγκες των παιδιών, να πάω στο ταχυδρομείο και στο λογιστή…ωχ! Λογαριασμοί!!!…κι όταν όλα φαίνονται πια βουνό έρχονται και τα όνειρα που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα, πάρε κι αυτό κι εκείνο, ξέχασες κι αυτό και το άλλο…και εμένα με ξέχασες Κατερίνα κανένα όνειρο δεν είναι μικρό…

Δεν θέλω να ανάψω το φως, θέλω να κοιμηθώ. Ξημερώνει Δευτέρα κι έχω βαρύ πρόγραμμα.Βάζω ξανά τα πλάνα σε προτεραιότητα τι θα κάνω στο σεμινάριο το βράδυ, όλη η ροή περνά από το μυαλό μου,ασκήσεις…πότε την έκανα αυτή την άσκηση αχ!με εκείνη την ομάδα….Άνθρωποι έρχονται σαν φωτογραφίες ξαφνικά…αυτός, εκείνη, πόσο καιρό έχω να την δω; 

Τα κατάφερε άραγε; Είχε νόημα η προσπάθεια…τα βρήκε με τους γονείς της…Γονείς! Οι γονείς μου…τους πεθύμησα…πότε θα τους δω…όλοι είναι μακριά…μα να θα έρθει ο ξάδερφος από την Αγγλία σε λίγο.Θα ιδωθούμε τουλάχιστον κάποιοι, θα μας μαζέψει η θεία. Η θεία είχε γενέθλια προχθές, έγινε 74…”στα 76 πέθανε η μαμά μου” μου είπε στο τηλέφωνο…Τρόμαξα! 

Η γιαγιά, πόσο την πεθύμησα, πόσα χρόνια έχει που πέθανε….τι κρίμα που δεν γνώρισε τα δισέγγονα της. Όλα τα τελειώνει ο θάνατος…ο θάνατος, οι γονείς μου που είναι μακριά, αύριο ο Πανταζής έχει ταξίδι, ο δρόμος, τα παιδιά…να είναι καλά…να βγουν καλές οι εξετάσεις. 

Η νύχτα δεν φεύγει…Πέρασαν τόσα, “κι αυτό θα περάσει…” σκέφτομαι. Που το θυμήθηκα αυτό; Όταν ζούσα στην Αγγλία τον πρώτο καιρό πρόσεχα ένα αγοράκι τον Γιάννη. Ήταν εννιά μηνών τι χαριτωμένος! Αυτή η φράση ήταν γραμμένη με άτσαλα γράμματα σε ένα κάδρο στο σαλόνι τους…Μου είχε κάνει καλό τότε αυτή η φράση. Την κράτησα! 

Ο Γιάννης, Θεέ μου θα είναι τώρα πάνω από είκοσι χρονών….όλοι οι άνθρωποι που δούλεψα μαζί τους. θα είναι τόσο μεγάλοι…σίγουρα οι άνθρωποι που φρόντιζα στους οίκους ευγηρίας θα έχουν πεθάνει…Η Alice κι η Sarah κι ο Ben…Ο θάνατος πάλι…ο φόβος.

Σφίξιμο…συνειρμικά οράματα ξανά και ξανά ξανά και ξανά…Υπέροχη Ψυχοθεραπευτική δουλειά αν ήμουν στο Ψυχαναλυτικό ντιβάνι!!!!

Μα η αϋπνία δεν έχει τίποτε το θεραπευτικό…έξι και τέταρτο..Δυο ολόκληρες ώρες με εμένα στην απόλυτη εγκεφαλική μου φρίκη…Να βγει ο ήλιος επιτέλους να βγει ο ήλιος…πως θα βγάλω τη μέρα;

Χτυπά το ξυπνητήρι…κι εκεί νιώθω να με παίρνει ο ύπνος…στις 7 παρά νιώθω τον Άγγελο να μου ψιθυρίζει “Καλημέρα μαμά” και ξυπνάω. Μια αγκαλιά σφιχτή για δύναμη…

Ξημέρωσε mother fucker!

Βγαίνω από το σπίτι στις 8. Άυπνη και κουρασμένη. Οι Δευτέρες με πονάνε, μα τις ανέχομαι όπως όλος ο κόσμος…Όμως είμαι κουρασμένη πολύ και φεύγοντας θέλω να παραιτηθώ από όλα, έτσι απλά.

Ανοίγοντας την πόρτα τα μάτια μου πέφτουν στο έπιπλο που αφήνουμε όλοι τα κλειδιά μας μόλις μπαίνουμε στο σπίτι. Έχει πάνω του τα πάντα. ‘Ότι κρατάμε, το ακουμπάμε εκεί φεύγοντας για να το βρούμε μόλις ξαναμπούμε στο σπίτι. Εκεί ο μικρός άφησε το πάνινο σκυλάκι του. Δεν το αποχωρίζεται ποτέ ακόμη και τώρα που λέει πια πως μεγάλωσε…Η εικόνα του μου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Είναι εκεί και τον περιμένει καρτερικά να γυρίσει…”Μου λείπουν” λέει ο ένας μου εαυτός…”είσαι ηλίθια”, απαντά ο άλλος  κοπανώντας την εξώπορτα!

Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις εκεί έξω…κι είναι τόσο μεγάλος ο κόσμος.Τόσο άγριος και καμιά φορά, δεν θέλω να μπω μέσα του…Μα δεν έχω επιλογή…Ευτυχώς!

Βγήκα εκεί έξω όπως κάθε μέρα και εκεί που φοβόμουν, εκεί στην άκρη, περίμεναν τα θαύματα και τα μαθήματα κι οι μαγικές στιγμές και τα λόγια των ανθρώπων…κι όλα έγιναν. Όλα τα μπόρεσα…Όλα τα πρόλαβα κι όλα πήγαν καλά…έδωσα, πήρα, έμαθα. Ήρθα σε επαφή με τον πόνο των ανθρώπων κι ήταν ίδιος με τον δικό μου. ίδιοι φόβοι. ίδιες ανάγκες, ίδια όνειρα…Ήταν μια πλούσια, πλούσια, μα μεγάλη μέρα!

Γύρισα σπίτι στις εννιά και μισή…με μια γρίπη να με τριγυρνά, γεμάτη κι ήρεμη πολύ. Σύρθηκα κουρασμένη στο κρεββάτι του…”Καληνύχτα Άγγελε”…του ψιθύρισα στον ύπνο του! Μια αγκαλιά για τα όνειρα…αυτό μόνο πρόλαβα σήμερα να τους δώσω…

Υπάρχουν κι αυτές οι ημέρες…έρχονται για να μας θυμίζουν την αποστολή μας. 

Καλημέρα αγαπημένοι…σήμερα ξημέρωσε μιαν άλλη μέρα που με βρήκε άρρωστη, κομμάτια…μα κι αυτό θα περάσει….Ει εκεί έξω mother fucker ακούς; Κι αυτό θα περάσει!!!!

                                                                                                     Κατερίνα

Αφιερωμένο σε όλους τους βιονικούς γονείς εκεί έξω…Κουράγιο αδέρφια! Μπαμπά, Μαμά σας θυμάμαι μέρες σαν κι αυτές. Ευχαριστώ…τίποτε άλλο. Μόνο αυτό…