Οι μέρες περνούν. Ήρθαν πάλι οι Πανελλήνιες, ήρθε και ο Μάης και
τελειώνει σε λίγο… Ήρθαν οι πρώτες εξετάσεις του γιού μου κι είναι υπέροχο το
να τον βλέπω τόσο ήρεμο και τόσο χαλαρό… Δεν ξέρω για το αποτέλεσμα πάντως
εκείνος το καταευχαριστιέται. Παίζει ασταμάτητα στο πάρκο κάθε απόγευμα και το
πρωί κάνει επαναλήψεις και δεν του καίγεται καρφί για τίποτε… Κάποια βράδια
ζορίζεται λίγο παραπάνω να κοιμηθεί γιατί είναι αγχωμένος λέει, μα γενικά το
περνά όλο αυτό πολύ ήρεμα. Το ίδιο κι εμείς!
Έρχεται λοιπόν το
Καλοκαίρι. Με σχέδια, με όνειρα δροσερά, με αμμουδιές ξανθές…με ελπίδες πως θα
το ζήσουμε ήρεμα και θα το χορτάσουμε, πως θα έχουμε και φέτος την ευκαιρία μας μαζί του.
Σκέφτομαι αν όλα αυτά που ζούμε στο εδώ
και τώρα έχουν νόημα. Η τρεχάλα αυτή αν βγάζει πουθενά, καθώς το βράδυ πέφτεις
κατάκοπος στο κρεβάτι κι αναρωτιέσαι τι από όλα αυτά άξιζε τον κόπο…τι;
Δεν θέλω να φέρνω στο
μυαλό μου τίποτε άσχημο, τίποτε αγχωτικό πριν κοιμηθώ, θέλω ο χρόνος να σταματά
εκεί στα μαλακά σκεπάσματα που μυρίζουν απορρυπαντικό και φρεσκάδα…που μυρίζουν
ασφάλεια.
Τις προάλλες είχα έναν
απίθανο πονοκέφαλο καθώς με τριγύριζε μια ίωση. Νόμιζα πως το κεφάλι μου θα
ανατιναχτεί. Σάββατο απόγευμα. Γύρισα από ταξίδι δεν θυμάμαι καν πως οδήγησα με
τέτοιο πόνο. Έφτασα σπίτι, ένα γρήγορο μπάνιο, αναλγητικά και μετά έπεσα στο κρεβάτι,
με το απαλό φως και το παράθυρο μισάνοιχτο να νιώθω τη δροσιά… Κάποια στιγμή
ήρθε ο μικρός μου ξάπλωσε δίπλα μου και με ρώτησε αν θέλω συντροφιά… Έβαλε το
κεφάλι του στο μπράτσο μου και ξάπλωσε στο στήθος μου όπως τότε που ήταν μωρό…κι
ύστερα άρχισε να βρέχει.
Άκουγα τις στάλες να
πέφτουν απαλά, πάνω στα φύλλα και στα κεραμίδια κι ύστερα πιο δυνατά και πιο
δυνατά. Ένιωθα την δροσιά να μπαίνει στο δωμάτιο και το αεράκι να αναδεύει την
κουρτίνα. Ένιωθα τον κρύο καθαρό αέρα με την μυρωδιά της γης…
Ο μικρός είχε πια
κοιμηθεί κι ένιωθα την ρυθμική του ανάσα και το κεφάλι του βαρύ στο χέρι μου. Θυμάμαι
έναν ύπνο σαν λήθαργο καθώς ο πονοκέφαλος είχε αρχίσει να σβήνει. Θυμάμαι πως
δεν άφηνα τον εαυτό μου να κοιμηθεί μα τον κρατούσα εκεί κάπου ανάμεσα, για να
μην χάσω την μαγεία της βραδιάς που ζούσα… Ήταν μια απίθανη αξέχαστη νύχτα. Από
αυτές που θα θυμάμαι πάντα. Από αυτές που δεν έχουν τίποτα… μα τα έχουν όλα…
Σε τέτοιες βραδιές θέλω
να μένω. Αυτές θέλω να κρατάω. Την ηρεμία μιας ζωής που δεν βγαίνει μόνο με τρεχάλα,
με καλές επιδόσεις, με τελειότητα και με «καλή διαγωγή»… Θέλω την ελευθερία του
λάθους. Το δικαίωμα στο να είμαι γήινη κι ανθρώπινη κι απλή και μαζί με εμένα
κι οι άνθρωποι γύρω μου, αυτοί που αγαπώ, αυτοί που σημαίνουν πολλά. Δεν τους θέλω
τέλειους…τους θέλω ήρεμους κι ευτυχισμένους! Αυτό περιμένω κι από εμένα κι από
τη ζωή…Μια ανοιξιάτικη βροχερή βραδιά στα μαλακά σεντόνια κοιτάζοντας το γιο
μου να κοιμάται…
Δεν έχω μεγάλες προσδοκίες
από τη ζωή, μα έχω μεγάλες προσδοκίες
από τον εαυτό μου και θέλω τις στιγμές του να
τις ζει, σαν να είναι μεγάλες και πολύτιμες…Γιατί είναι!
Καλημέρα αγαπημένοι
