Μπορεί να απέχουμε έναν ακόμη μήνα από τα Χριστούγεννα. Μπορεί να μην έχουμε ακόμη στολίσει το σπίτι με τα αστραφτερά Χριστουγεννιάτικα στολίδια, μα η ατμόσφαιρα στο σπίτι μας είναι γιορτινή. Η πολύτιμη ηρεμία κάποια Σάββατα ή κάποιες Κυριακές μας συνεπαίρνει και φροντίζουμε να ομορφαίνουμε τη ζωή μας με μικρές στιγμές πολυτέλειας.
Βγήκαν τα κόκκινα κεριά, βγήκαν τα αποξηραμένα φρούτα κι οι ξηροί καρποί, αρχίσαμε να ζεσταίνουμε τις φλούδες μανταρινιού για να μυρίσει το σπίτι φρεσκάδα και γιορτή.
Είναι η εποχή που οι άγριες τριανταφυλλιές έχουν την τιμητική τους κι εμείς απλά αγαπάμε αυτούς τους κατακόκκινους καρπούς για πολλούς λόγους. Και για την ομορφιά και για τα βραδινά μας ροφήματα με τους ξινούς καρπούς που είναι βόμβες βιταμινών C. Οπότε άγριες τριανταφυλλιές παντού!!!
Τα παιδιά τρελαίνονται για τις δικές τους γευστικές στιγμές…Να πίνουν τέλεια ζεστή σοκολάτα με τα marshmallows της γιαγιάς Μαρίας και σοκολατένιες μπάρες δημητριακών από τα χέρια τους φίλους μας του Κώστα…απλά μοναδικές.
Το τζάκι αναμμένο και η ταινία Narnia να μας ταξιδεύει παρέα με μυθικούς ήρωες, εκεί αγκαλιά στους καναπέδες…
Ενώ εγώ απολαμβάνω τον απογευματικό μου καφέ με το απίθανο γαλακτομπούρεκο του Πα….Ναι! Ο Πα κάνει τα ωραιότερα σιροπιαστά που έχετε φάει… Είναι απλά ασυναγώνιστος!
Το σπίτι μοιάζει τόσο γιορτινό με τα κλαδιά και τα κεριά του…
Κι όταν πέφτει το βράδυ η ατμόσφαιρα μας γεμίζει κέφι και το βράδυ του Σαββάτου όταν καταφέρνουμε να μαζευτούμε σπίτι από όλες τις δραστηριότητες, στρώνουμε το τραπέζι μας και δεν ξεχνάμε να φτιάξουμε και κάτι όμορφο για να το στολίσουμε.Όπως αυτά τα μήλα, παρέα με τις ορτανσίες…
Δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο, όσο αυτές οι μικρές τελετουργίες της οικογένειας.
Ένα απλό τραπέζι, που δεν είναι γιορτινό αλλά μοιάζει! Γίνεται γιορτινό για εμάς, γιατί έτσι θέλουμε να το βλέπουμε.
Ένα ξεροψημένο κοτόπουλο κι ένα κόκκινο κρασί…κι όλα αλλάζουν.
Όλα δείχνουν αλλιώς.
Καλημέρα αγαπημένοι. Εξακολουθώ να μην έχω υπολογιστή και γράφω σε δανεικό. Λυπάμαι για την σιωπή και την απόσταση μου. Όλη αυτή η ιστορία με τον υπολογιστή μου κόστισε πολλά, οικονομικά, συναισθηματικά κι επαγγελματικά… Ποτέ δεν θα το πίστευα πως θα έρθει μια ημέρα που το να μην έχω υπολογιστή θα σημαίνει απλά πως …δεν μπορώ να δουλέψω!
Κυριολεκτικά.Τόσο κυριολεκτικά που είναι σχεδόν τρομακτικό. Έχω πολύ λιγότερο χρόνο γιατί όλα τα κάνω από δω κι από εκεί με χαοτικά αποτελέσματα…
Μα ξέρω καλά πως αυτό δεν είναι αρκετό για να με κάνει να πάψω να σταματώ με το αμάξι στην άκρη του δρόμου για να μαζέψω όμορφα κλαδιά για το σπίτι, γιατί απλά χρειάζομαι αυτή την ομορφιά.
Ποιος δεν τη χρειάζεται;
Το σπίτι βάζει σιγά σιγά τα γιορτινά του…κι εμείς μαζί! Καλή εβδομάδα λοιπόν…Σχεδόν γιορτινή!
Κατερίνα
