Η ώρα του ύπνου είναι τέλειο πράγμα. Η στιγμή που είναι ήρεμοι και χαλαροί στα κρεβάτια τους και μπορούμε να ευχαριστηθούμε ζεστές αγκαλιές και λογάκια τρυφερά. Η στιγμή που οι τύποι θα φύγουν από τη μέση και θα μας αφήσουν ελεύθερο το πεδίο.Θα ησυχάσει η πλάση και θα μπορέσουμε να πούμε δυο ήρεμα λόγια, μεταξύ μας.
Πριν όμως από τον ύπνο είναι η τέλεια προετοιμασία του! Μπάνιο, βουτιές, νερά παντού. Δεν έχουν κοιμηθεί κανένα βράδυ χωρίς να κάνουν μπάνιο! Ο πατέρας είναι κάθετος σε αυτό… Αμετάκλητος. Το μπάνιο σε ξεκουράζει λέει.
Έχουν συνηθίσει κι αυτοί και η προετοιμασία του ύπνου αρχίζει καμιά ώρα πριν στις 20.30 περίπου που αρχίζουν οι καταδρομικές βουτιές στην μπανιέρα! Με όλα τα παρατρεχάμενα βέβαια.
Το μπάνιο πριν τον ύπνο κάθε μέρα είναι ευκαιρία για ξεφάντωμα!!!
Αφροί, ταμπλέτες με χρώμα, άλατα που κάνουν μικρές ανατινάξεις όταν πέσουν στο νερό….ότι μπορείτε να φανταστεί κανείς, παρέα με ορδές παιχνιδιών!
Μετά το βραδινό “beaute”, βάζουν να παίζει μουσική…Ύπνος μετά μουσικής. Κάθε βράδυ, άλλο ρεπερτόριο, Ζουζούνια, Αλίκη στο ναυτικό, oldies, Λιλιπούπολη…και μετά επιτέλους έρχεται η ώρα που θα βουλιάξουν στα κρεβάτια τους.
Ο Γιώργος πάντα με δυο τρία βιβλία μαζί. Παλιά έβλεπε μόνο τις εικόνες.Τώρα που μπορεί και διαβάζει ακούγεται η παιδική φωνούλα του να ψιθυρίζει σιγά σιγά και συλλαβιστά και το λατρεύω.
Πάντα αγαπούσε τα βιβλία. Πέφτει στο κρεββάτι του παριστάνοντας πάντα κάποιον άλλο, με καπέλα ή μάσκες κι ανάλογα παίρνει και ένα περιπετειώδες ανάγνωσμα. Να εδώ άγριος σερίφης…με το “πανάκι” σκυλάκι του αγκαλιά γιατί κι οι σκληροί έχουν τις ευαισθησίες τους….
Ο Άγγελος από την άλλη δεν διαβάζει.Ίσως κάποιο κόμικ στην καλύτερη περίπτωση ή άντε το “Σπασίκλα”…αντίθετα το κρεββάτι του είναι χώρος συνεχούς δράσης.
Πάντα όλα έτοιμα για την επόμενη αναπαράσταση. Έτσι πηγαίνοντας στο κρεββάτι τον περιμένουν τα παιχνίδια του και μέχρι να τον πάρει ο ύπνος ζει κατασκοπικές περιπέτειες, τον κυνηγούν δεινόσαυροι, βρίσκει εξωγήινους κι άλλα τέτοια…κι ενώ από το ένα δωμάτιο ακούγεται μια φωνούλα να διαβάζει συλλαβιστά, από το άλλο δωμάτιο ακούγονται μαχητικά αεροσκάφη, πολυβόλα, βόμβες και σφαίρες που πέφτουν βροχή.
Λίγο πριν γίνουν όλα αυτά, περιμένουν την βραδινή μας ζουμερή καληνύχτα με αγκαλιές, φιλιά για όοοολα τα αρκούδια που κοιμούνται με το Γιώργο και ευχές για ονειρεμένα βραδινά ταξίδια κι εκεί αρχίζει το θέμα…Στα βραδινά ταξίδια.
Ο Γιώργος ήταν πάντα ήρεμος στον ύπνο. Πέρασε μια περίοδο με πολλά άσχημα όνειρα και φόβους και θορύβους.Τον βρίσκαμε συνήθως το πρωί πάνω στα σκεπάσματα μας, δίπλα μας ή ανάμεσα μας. Τώρα ξέρει πια τον εαυτό του.Φροντίζει να μην βλέπει εικόνες που του προκαλούν φόβο, ή έργα τρομακτικά. Μεγαλώνοντας τα πολύ τρομακτικά όνειρα σταμάτησαν…
Δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον Άγγελο.
Ο ύπνος και ο Άγγελος έχουν πολύ κακή σχέση. Κοιμάται εξαιρετικά λίγο κι αυτό τώρα που μεγάλωσε είναι απλό γιατί το διαχειρίζεται μόνος του, όταν ήταν μικρός όμως περάσαμε σχεδόν εφιαλτικά…Ατέλειωτες άγρυπνες νύχτες. Με κλάματα, με ξενύχτι αξέχαστο…εξουθενωτικό! Μέσα σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και ο Νυχτερινός τρόμος… όχι για εκείνον…για εμάς!
Την πρώτη φορά που έγινε ήταν περίπου τριών χρόνων. Είχε πάει για ύπνο περίπου ένα δίωρο πριν όταν ξαφνικά ακούσαμε από το δωμάτιο του ουρλιαχτά.Τον βρήκαμε όρθιο πάνω στο κρεββάτι να ουρλιάζει με φωνή τόσο άγρια που μας πάγωσε το αίμα. Δεν κατέβαινε από το κρεββάτι, δεν απαντούσε στις ερωτήσεις μας, δεν ηρεμούσε. Ούρλιαζε έκλαιγε και κοίταζε σταθερά ένα σημείο με μάτια γυάλινα. Του μιλούσαμε προσπαθούσαμε να τον ακουμπήσουμε, να τον ηρεμήσουμε μα τίποτε. Φώναζε πως κάτι είναι εκεί έτρεχε έψαχνε, μετά γύριζε κοιτούσε κάπου αλλού κι ούρλιαζε ξανά σαν να περνούσαν από μπροστά του πράγματα που μπορούσε μόνο εκείνος να δει. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε, φώναζε σαν να δεχόταν επίθεση ξανά και ξανά έτρεχε με βλέμμα γεμάτο πανικό κι εμείς από πίσω του. Ο Πανταζής τον έπαιρνε στην αγκαλιά του και πάλευε φωνάζοντας “μαμά”. Του έλεγα “εγώ είμαι, εγώ είμαι, η μαμά” κι εκείνος ούρλιαζε ακόμη πιο δυνατά. Με κοίταζε σαν να μην με γνώριζε και έτρεχε να ξεφύγει…κράτησε για μισή ώρα ίσως και παραπάνω.Μετά ξαφνικά ηρέμησε και συνέχισε τον ύπνο του.Την επόμενη ημέρα δεν θυμόταν τίποτε.
Εμείς αντίθετα ήμασταν κουρέλια από τον φόβο και την αϋπνία. Όλο το βράδυ φυλούσαμε καραούλι, μην σηκωθεί και φύγει και χτυπήσει.
Σκεφτόμασταν τι να ήταν όλο αυτό.Υπνοβατούσε; Μήπως ήταν κρίση επιληπτική; Ένας απλός εφιάλτης;
Ο γιατρός δεν μας βοήθησε και πολύ. Μας είπε να μην ανησυχούμε πως έναν κακό όνειρο ήταν και το έζησε λίγο υπερβολικά…. Μετά από μέρες ξανά το ίδιο με την ίδια ένταση, το γυάλινο βλέμμα, τα ουρλιαχτά φόβου. Γίναμε κουβάρια.Το πιο δύσκολο ήταν πως ενώ φαινόταν να μιλάει, να απαντάει δεν μας γνώριζε και στην ουσία μιλούσε, μα όχι σε εμάς. Ούρλιαζε για φίδια κρυμμένα στο δωμάτιο του, για ανθρώπους κακούς, για αράχνες, για σκιές…για όλα όσα φοβόταν. Φώναζε “πάρτο, πάρτο, δεν θέλω να το βλέπω”… Έλεγε “θέλω τη μαμά” κι όταν του απαντούσα “εγώ είμαι η μαμά” με κοιτούσε σαν ξένη και ξανά ζητούσε τη μαμά. Έψαχνε στο σπίτι, στο δωμάτιο του έβλεπε πράγματα που δεν υπήρχαν και ούρλιαζε με απόγνωση και απίστευτο τρόμο στο βλέμμα. Αρχίσαμε στα αλήθεια να πιστεύουμε πως κάτι είναι εκεί που το βλέπει μόνο ο ίδιος…
Ερχόταν σε κύκλους. Για μια περίοδο μπορεί να συνέβαινε πολύ συχνά συνεχόμενα μέσα στην εβδομάδα. Μετά έφευγε και ερχόταν σποραδικά μια φορά το μήνα και ξανά από την αρχή. Τα βράδια έγιναν αγχωτικά. Κλειδαμπαρώναμε πόρτες, είχαμε το νου μας, ψάχναμε για απαντήσεις μέχρι που εγώ άρχισα να ψάχνω τα συμπτώματα στο ίντερνετ. Και βρήκα την άκρη. “Νυχτερινός τρόμος” λοιπόν!
Μέσα σε εκείνη την περίοδο αλλάξαμε και παιδίατρο η οποία μας επιβεβαίωσε ότι περί αυτού πρόκειται. Μια απλή διαταραχή ύπνου.
Κάποια παιδιά το παθαίνουν συνήθως αγόρια. Συνήθως υπάρχει θέμα κληρονομικότητας, μπορεί να προκληθεί από κούραση ή από στρεσογόνους παράγοντες χωρίς όμως αυτό να θεωρείτε απαραίτητο, κρατάει από λίγα λεπτά έως και πάνω από μισή ώρα και συνήθως μεγαλώνοντας φεύγει. Είναι σύνηθες ότι στην ηλικία των οκτώ ο Νυχτερινός τρόμος σταματά να εμφανίζεται.Υπάρχουν όμως και περιστατικά που οι τρόμοι συνεχίζονται μέχρι την ενηλικίωση.
Μοιάζει με εφιαλτικό όνειρο, μοιάζει με υπνοβασία μα δεν είναι τίποτε από τα δύο. Αυτό που κάνει τον Νυχτερινό τρόμο ιδιαίτερο είναι ότι αντίθετα από τους εφιάλτες που συνήθως τους βλέπουμε τις πρώτες πρωινές ώρες και για αυτό τους θυμόμαστε, ο τρόμος, έρχεται δύο με τρεις ώρες αφού κάποιος έχει κοιμηθεί. Βρίσκεται λοιπόν σε άλλο στάδιο, συγκεκριμένα σε βαθύ ύπνο για αυτό και δεν θυμάται τίποτε την επόμενη ημέρα.
Το ότι βρίσκεται σε βαθύ ύπνο κάνει την κατάσταση τρομακτική για αυτόν που είναι παρατηρητής.Τα γυάλινα μάτια, ο αποπροσανατολισμός, η έλλειψη επικοινωνίας, το ότι δεν αναγνωρίζει τίποτα κάνουν την κατάσταση απίθανα αλλόκοτη. Ο εγκέφαλος κοιμάται…έτσι απλά!
Μπορεί να φαίνεται σαν να έχει εμμονές με κάτι να κλείνει την πόρτα να την ανοίγει για να τσεκάρει πως δεν κρύβεται κάτι εκεί και ξανά το ίδιο και ξανά και ξανά. Μπορεί να κάνει συνεχόμενες επαναλαμβανόμενες κινήσεις με το σώμα του όπως να τινάζει τα χέρια, να κουνά το κεφάλι, κάτι που μοιάζει επίσης εξαιρετικά τρομακτικό.
Η απόκοσμη έκφραση, οι κραυγές και τα ουρλιαχτά με φωνή αλλόκοτη με έκαναν να βάζω στο μυαλό μου άσχημα πράγματα. Πως κάτι ύποπτο συμβαίνει και το βγάζει στον ύπνο του. Πως έπεσε και χτύπησε και δεν το καταλάβαμε και τώρα έπαθε κάτι ανεπανόρθωτο μια ζημιά μια βλάβη εγκεφαλική και δεν θα ξαναγίνει καλά και δεν θα με αναγνωρίσει πια και περίμενα το πρωί να ξυπνήσει για να δω αν όλα έχουν μπει και πάλι στη θέση τους…μαζί κι η καρδιά μου.
Μετά όταν πια ξέραμε τι είναι κι ήμασταν πιο χαλαροί με την κατάσταση σκεφτόμασταν εικόνες από τον “Εξορκιστή” και γελούσαμε με τις σκέψεις μας…
Στην αρχή δοκιμάσαμε τα πάντα. Προσπαθούσαμε να τον ξυπνήσουμε, να τον ηρεμήσουμε, να τον καθησυχάσουμε…τίποτε δεν έπιανε. Οπότε αυτό που κάνουμε τώρα είναι απλά να είμαστε δίπλα του και να φροντίζουμε να είναι ασφαλής. Λέω “τώρα” γιατί ο Άγγελος παρόλο που έχει περάσει τα 10, έχει ακόμη Νυχτερινό τρόμο. Ξυπνάει με φωνές και κλάματα απόκοσμα, βλέπει πράγματα, μιλάει σε πράγματα ή ανθρώπους που δεν υπάρχουν.
Λέει ακαταλαβίστικα και κλαίει γοερά. Ανεβοκατεβαίνει από το κρεββάτι του με απίστευτο άγχος και πανικό και ψάχνει σε όλο το σπίτι με αγωνία. Δεν επικοινωνεί, δεν μας αναγνωρίζει, μας κοιτά σαν ξένους.
Την επόμενη ημέρα δεν θυμάται τίποτε. Επίσης αυτό που κάνει τον Νυχτερινό τρόμο απόλυτα τρομακτικό για τους παρατηρητές είναι η αίσθηση ότι αυτό που συμβαίνει είναι αληθινό καθώς έχει και σωματικά συμπτώματα. Η καρδιά του χτυπάει σαν ταμπούρλο, τρέμει και χτυπούν τα δόντια του, ενώ άλλες φορές είναι μούσκεμα στον ιδρώτα. Στην αρχή σκεφτόμουν ότι είναι άρρωστος προσπαθούσα να δω αν έχει πυρετό ή αν πονάει κάπου, όμως τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβαινε…
Τελευταία η κατάσταση έχει διαφοροποιηθεί στο ότι φαίνεται να τον ξυπνούν οι ίδιες του οι φωνές και να ζει για λίγο σε έναν κόσμο ανάμεσα, όπου κάνει σαν να βλέπει τον εαυτό του σε ταινία. Μας λέει ότι το δωμάτιο μεγαλώνει πως έρχονται τα αντικείμενα καταπάνω του, δείχνει τρομοκρατημένος, έχει παραισθήσεις.
Τον κρατάμε για λίγο αγκαλιά ή του μιλάμε και ηρεμεί. Επίσης, υπήρξε και μια ακόμη εξέλιξη ότι θυμόταν την επόμενη ημέρα το συναίσθημα του φόβου χωρίς όμως καμία άλλη λεπτομέρεια. Λέει “χθες έγινε κάτι στον ύπνο μου και φοβήθηκα πολύ”…αλλά δεν ξέρει τι. Επίσης μας λέει “φοβάμαι να κοιμηθώ για να μην γίνει αυτό που έγινε χθες”, χωρίς όμως να ξέρει τι ακριβώς έγινε…
Χθες βράδυ το ζήσαμε πάλι και σκέφτηκα πως έχει πια μεγαλώσει πολύ και είναι δυνατός. Μπορεί να ανοίξει πόρτες ή παράθυρα, να βγει σε μπαλκόνια, να τρέξει, να πηδήξει, να σπρώξει…δεν θέλω να σκέφτομαι τι μπορεί να κάνει!
Η αλήθεια είναι πως δεν ανησυχούμε πια όσο παλιά, απλά τουλάχιστον εμένα με ταράζει κάθε φορά όταν συμβαίνει! Σκέφτηκα πως όταν ήταν μικρός ανησυχούσα πολύ. Εξαιρετικά πολύ.
Τώρα φοβάμαι περισσότερο για την ασφάλεια του παρά για οτιδήποτε άλλο και μιας κι η ανησυχία πέρασε, σκέφτηκα πως αν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω, είναι να μοιραστώ αυτή την εμπειρία…
Νυχτερινός τρόμος λοιπόν! Μια συμβουλή…μην τον φοβάστε εγώ πάντα λέω πως είναι πιο “τρόμος” για αυτόν που τον παρατηρεί παρά για αυτόν που τον βιώνει!!!
Καλημέρες φωτεινές!! Βγήκε ο ήλιος….
