Ξύπνησα το πρωί κι ήταν το πρώτο νέο μου πρωί…Το πρώτο επίσημο πρωί της νέα μου ζωής.Οι γιορτές τέλειωσαν, τα σχολεία άνοιξαν κι η ζωή ξαναμπαίνει σε ρουτίνα.Μόνο που η δική μου ρουτίνα άλλαξε και δεν έχουμε ακόμη γνωριστεί με τη νέα μου πραγματικότητα…
Αποχαιρετιστήκαμε το πρωί κι έφυγαν κι οι τρεις μαζί…και ξαφνικά έμεινα μόνη και δεν είχα άδεια…όχι δεν ήταν μια απλή μέρα θα είναι η κάθε μέρα….Γύρισα και κοίταξα τον ήλιο που έμπαινε από τα παράθυρα.Σπάνια έβλεπα το σπίτι μου πρωί… Κόκκινος λαμπερός ο ήλιος, μου ζέσταινε τα μάτια…
Τριγύρισα για λίγο στο σπίτι.
Ο καιρός παράξενος, σύννεφα κι αέρας και παγωνιά…Πανέμορφη μέρα, “glorious”….έτσι αποκαλώ τις ιδιαίτερα λαμπερές ημέρες…Μου αρέσει αυτή η λέξη! Τη ψιθυρίζω στον εαυτό μου…
Το γραφείο μου είναι το πιο φωτεινό σημείο του σπιτιού…. Ήταν το πρώτο πρωινό της νέας μου ζωής κι ήταν υπέροχο!! Ηλιόλουστο….
Τα σύννεφα, ο αέρας, οι σκιές…πάνω στους αγαπημένους μου μικρούς θησαυρούς. Όλα ήταν σαν να μου χαμογελούσαν, σαν να με προσκαλούσαν στη νέα μου πραγματικότητα!
Το Περγαμόντο μου ολάνθιστο…Μακριά από τη Λευκάδα, την αγαπημένη του πατρίδα…Τώρα στη νέα του πατρίδα, μαζί μου, μόνο μα χαρούμενο. Η μυρωδιά του μεθυστική, τα μπουμπούκια του
ολόλευκα, γεμάτα ζωή…Γεμάτα ελπίδα για την Άνοιξη που έρχεται!!
Το κρύο τσουχτερό.Ο δρόμος μοναχικός και σιωπηλός.Ακούγαμε τις ανάσες και τα βήματα μας….Το βήμα γοργό, σταθερό και τα μάτια ψηλά να σαρώνουν αχόρταγα το τοπίο.Είχα χρόνο…όλο τον χρόνο του κόσμου. Στάθηκα να κοιτάξω το παγωμένο σύννεφο πάνω από το Χορτιάτη…
και μετά από λίγο τα σύννεφα που ταξίδευαν με τον αέρα. Έναν αέρα που μύριζε χιονιά κι άλλαζε το τοπίο κάθε λεπτό, με τον ήλιο μια να βγαίνει, μια να χάνεται.
Ήρθαν ….Οι ευχαριστήριες κάρτες του Άγιου Βασίλη για τον κάθε έναν ξεχωριστά.Υπέροχο σημάδι!!
Κάποιος εκεί ψηλά μου έστελνε μήνυμα…
Η νέα μου ζωή…Κι οι εκπλήξεις συνεχίζουν. Κατέβηκα στην πόλη να τελειώσω δουλειές, να συναντήσω φίλους και να ανταλλάξουμε ευχές και εκεί με περίμεναν εκπλήξεις…. Άνθρωποι, αχ αυτοί οι άνθρωποι!
Συναντιέσαι στη ζωή σε στιγμές ιδιαίτερες, αλλόκοτες, δεν μπορείς ούτε να διανοηθείς ότι θα αγαπηθείτε κι οι ζωές σας θα δεθούν…Μια τέτοια φίλη λοιπόν, απίστευτα αγαπημένη, η Πένυ μου, ένα πλάσμα γεμάτο δημιουργικότητα και ταλέντο, είχε φροντίσει να περάσει από τα λημέρια που θα πήγαινα και να αφήσει κάτι για εμένα.. Ένα δώρο. Ένα δείγμα φροντίδας…ένα υπέροχο μικρό πραγματάκι….σημάδι για τη νέα μου ζωή…
Το αγάπησα από την πρώτη ματιά…Το λάτρεψα!!
“…για να φοράς το τσάι του και το μπισκότο σου”, μου είπε στο τηλέφωνο… και χαμογέλασα αχνά!!
«Πως να πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη; Ξεχνούν πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα. Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλαβαίνεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου, τρομάζεις… γιατί δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άνανδρες πράξεις σου, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους. Ξέρεις πως εσύ, όχι η μοίρα, όχι η τύχη, μήτε οι άνθρωποι γύρω σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι και αν κάμεις, ό,τι και αν γίνεις ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο. Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο· και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα, που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε μπορούσε να το μαντέψει: το αδύνατο γίνεται δυνατό».
Κι όπως μου λέει κι ο Ηλίας με τη φωνή της Νina Simone, “It’s a new dawn, ιt’s a new day, it’s a new life…For me…” Πάμε για άλλα!!!
