Αυτή είναι η Ημέρα των φίλων και αυτή η μέρα είναι του μοναδικού μου Νάντο!!

Ενός φίλου που έφυγε σαν σήμερα. Πέρασαν τρία χρόνια από τότε κι όμως είναι σαν να μην πέρασε μια ημέρα από εκείνη τη δύσκολη βραδιά…την τελευταία του. Την τελευταία μας μαζί!!

Είδα ένα όνειρο πριν καιρό. Ένας αγαπημένος φίλος σχεδόν συγγενής, που έχει από χρόνια “φύγει”, χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού. Άνοιξα την πόρτα και ξαφνιάστηκα που τον είδα.
Μου είπε χαμογελώντας.” Κοίτα ποιόν σου έφερα.”
Έκανε ένα βήμα στο πλάι και πίσω του είδα εσένα. Ανοιξα διάπλατα τα μάτια και με όλη μου τη δύναμη,φώναξα το όνομα σου.
Ξάφνου, με κοίταξες. Ετρεξες πάνω μου κι έπεσες στην αγκαλιά μου και κλαίγαμε κι οι δυο σαν μωρά. Εκλαιγες και γαύγιζες με εκείνο τη φωνή την γεμάτη ενθουσιασμό…Ω! Πόσο μου είχε λείψει η φωνή σου!!!
Σε φιλούσα και σε κρατούσα σφιχτά κι εσύ ανέβαινες επάνω μου και η μουσούδα σου κρυβόταν στο πρόσωπο μου. Έκλαιγα φωναχτά κι ένιωθα πελώρια πελώρια ευγνωμοσύνη…κι ύστερα εκείνος μου είπε “πρέπει να τον πάρω πάλι. Είναι ώρα να φύγουμε!”….και ξύπνησα !!
Ξύπνησα ταραγμένη σχεδόν ευτυχισμένη μα ο πόνος ήταν πελώριος.Ψιθυρισα το όνομα σου κι ύστερα το είπα φωναχτά. Δυνατά…κι ήταν σαν να ήσουν εδώ!!

Πόσο καιρό έχω να πω φωναχτά, το όνομα σου…όταν το λέω φωναχτά είναι σαν να περιμένω να έρθεις…κι όταν δεν έρχεσαι…η μοναξιά απλώνεται σαν γκρίζο πέπλο!!
Αγόρι μου, Νάντο, Νάντο, Νάντο. Μου λείπεις…Η ζωή είναι αλλιώς χωρίς εσένα!! Μου λείπεις τόσο που πονάει το σώμα μου…Ακόμη πονάει το ίδιο, σαν σε θυμάμαι!!

Τρία χρόνια.Τρία χρόνια μακριά σου…Η αυλή σου είναι άδεια χωρίς εσένα! Ακόμη βλέπω λιβάδια και  παραλίες και δάση και τοπία μαγικά και το πρώτο που σκέφτομαι χαμογελώντας είναι το πόσο ευτυχισμένος θα ήσουν αν έτρεχες εκεί ανέμελος…μαζί μου. Δίπλα μου…σύντροφος. Φίλος!!!

Αυτή είναι η δική σου Παρασκευή φίλε μου…αιώνιε φίλε μου…