Η φύση αλλάζει χρώματα.
Κόκκινο, πορτοκαλί, καφέ. Μια μελαγχολία απλώνεται τριγύρω, μαζί με μια αίσθηση ασφάλειας και γλυκιάς θαλπωρής…
Το τοπίο χλωμιάζει , σαν εικόνα που σβήνει στο χρόνο.
Κι από την άλλη νέα λουλούδια ζωντανεύουν.
Αγαπούν το κρύο, αντέχουν στην παγωνιά και γεμίζουν με ένταση το γκρίζο τοπίο του χειμώνα.
Λατρεύω την αυλή το φθινόπωρο.
Με τους κέδρους και τα έλατα να περιμένουν την παγωνιά……
Με τα κιτρινωπά φύλλα να πέφτουν στη γη και τα κλαδιά να γυμνώνουν.
Είναι όμορφα αυτή την εποχή, σαν να φεύγει η ένταση κι όλα τριγύρω να ησυχάζουν…
Σβήνουν οι εντάσεις, τα πάθη, τα συναισθήματα…Μέσα μας, γύρω μας.
Είναι σαν όλα, να φωνάζουν:
“Κλείσε κι ανασκουμπώσου. Ηρέμησε, ξεκουράσου…κι επιτέλους…έχεις δικαίωμα να αφεθείς… Να παραιτηθείς από όλα…έστω για λίγο!! “
Κατερίνα
