Λοιπόν….έξοδοι με αυτή την παρέα, με την άλλη παρέα. Με τους κουμπάρους. Μόνοι μας, με τα παιδιά. Ένα σινεμά.Τραπέζι στους τάδε συγγενείς και βραδιά κρασιού με τους τάδε και βασιλικά πρωινά  με τα φιλαράκια από εκεί…και…επιτραπέζια με τα παιδιά. Σινεμά με τα παιδιά. Μια βόλτα στο βουνό ίσως για να δούμε λίγο χιόνι, βόλτα στην αγορά με τα παιδιά για να δούνε τη στολισμένη πόλη και βραδιές παραμυθιών, ύπνος κάτω από το δέντρο…και μαγειρέματα να δοκιμάσουμε εκείνη την απίθανη συνταγή και γλυκά με τα παιδιά και κουλουράκια γλαραρισμένα σαν αυτά των διαφημίσεων και του pinterest και μελομακάρονα και κουραμπιέδες κι από όλα. Όλους όσους συναντούσαμε  και μας έλεγαν που είστε ρε παιδιά χαθήκατε τους απαντούσαμε πως τα Χριστούγεννα θα έχουμε το χρόνο να συναντηθούμε και να τα πούμε και να ιδωθούμε επιτέλους και και και…

Την δεύτερη εβδομάδα του Δεκέμβρη στον πρωινό καφέ μου,  η λίστα άρχισε να μικραίνει κι ο ενθουσιασμός να εξανεμίζεται…Μπορούμε να τα κάνουμε όλα αυτά; 

Η λίστα άρχισε να συρρικνώνεται. Κάποια γλυκά κόπηκαν. Κάποιοι έξοδοι επίσης.Κάποια τραπεζώματα βγήκαν από το πρόγραμμα…

Την τρίτη εβδομάδα τα πράγματα συμπτύχθηκαν ακόμη περισσότερο…Βγήκαν όλοι οι  έξοδοι…τέλειωσαν τα Σαββατοκύριακα πριν από τα Χριστούγεννα. Τα γλυκά λιγόστεψαν αισθητά…μελομακάρονα …δεν τρώω παρά μόνο εγώ άρα δεν κάνω…ευτυχώς μου έφερε η αγαπημένη μου Εφούλα δύο και δοκίμασα….κουραμπιέδες έχουμε κάτι αγοραστούς ωραιότατους που μας έφεραν για δώρο…μπισκότα…κάναμε δυο φουρνιές μα δεν είχαν στολίσματα…τα αφήσαμε πια για μετά τα Χριστούγεννα, αν έχουμε κέφι. Μόνο μια φουρνιά γεμιστά σοκολατένια τσουρεκάκια κάναμε με το στανιό και στα βιαστικά…Οι βόλτες στην αγορά πήγαν περίπατο…το σινεμά επίσης. Οι φίλοι…μπήκαν ξανά στην αναμονή..

Τώρα διανύουμε την τέταρτη πια εβδομάδα….Δουλεύουμε, τα παιδιά έχουν σχολείο…το κέφι είναι ξεχασμένο κάπου εκεί μακριά!

Διάβασα το άρθρο της Αspaonline και μέσα στο μυαλό μου όλα πήραν την διάσταση που τους αξίζει….

Τα μεγάλα σχέδια είναι το μαγικό χαλί που θα σε κάνει να φτάσεις σε λίγα λεπτά στην κορυφή της απογοήτευσης για όλα αυτά που δεν μπορείς…

Κάνω λοιπόν τα μικρά κι αληθινά μου σχέδια από την αρχή… κι η λίστα μου έμεινε πια μια σταλιά!

Τα βασικά λοιπόν…κάτι από συγγενείς, μια τζούρα μόνο από φίλους, μια μυρωδιά από ψησίματα και τραπεζώματα με βασικούς “παίκτες” και  ότι είναι πιο σημαντικό για εμάς.

Κάπως έτσι τα Χριστούγεννα από υπερπαραγωγή μετατράπηκαν σε …επιβίωση!

Γιατί αυτό νιώθω πως πρέπει περισσότερο να επιβιώσω παρά να πραγματοποιήσω όλα αυτά που με ενθουσιασμό λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο….και ναι!Εγώ είμαι ο ξενοδόχος!

Δυο μερούλες έμειναν κι όλα όσα ήταν να γίνουν πήγαν περίπατο. Αυτά που με επιμέλεια κρατάμε είναι αυτά που κρύβουν την περισσότερη μαγεία…

Αναμμένα λαμπάκια ασταμάτητα από το πρωί και όλη μέρα. Μουσική και Χριστουγεννιάτικες μελωδίες όλη μέρα  και ο Sinatra με τον Buble να ανταγωνίζονται για ώρες. Αγκαλιές στο τζάκι, παραμύθια κι ιστορίες κάτω από τα σκεπάσματα, ύπνος κάτω από το δέντρο με βουτιές των απλών χωρίς στολίδια και ζαχαρόπαστα μπισκότων στη ζεστή γλυκιά σοκολάτα. Βραδιά επιτραπέζιου.

Πολικό εξπρές για χιλιοστή φορά, με σπιτική πίτσα και ποπ κορν. Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο σπίτι με κάποιους από τους πολλούς  φίλους, ένα τραπέζι για τους πιο κοντινούς συγγενείς γιαγιάδες και παππούδες…

Γεύσεις απλές οικείες κι αγαπημένες. Κάστανα, σταφίδες, γλυκοπατάτες και χοιρινό με ξηρούς καρπούς κι αποξηραμένα φρούτα. Ένα απίθανο δικό μας πρωινό με βάφλες και ομελέτες και σπιτικά κρουασάν…και πιτζάμες ως το μεσημέρι. Μια βόλτα στην πόλη αν προλάβουμε, που δεν το βλέπω…ένα ήρεμο πρωινό καφέ παρέα με την μουσική μου, το αναμμένο κεράκι του μικρού χιονανθρωπάκου και τον Jamie για να κατεβάσω ιδέες και να ζηλέψω τα “ονειρεμένα” Χριστούγεννα κάποιων άλλων.

Τελεία!

Τα σχέδια για ονειρεμένα μεγαλεπίβολα και φορτωμένα με βόλτες, εξόδους κι ανθρώπους Χριστούγεννα είναι αδύνατα με τους ρυθμούς που ζούμε. Θα μπορούσαμε να τεντωθούμε για να γίνουν όλα. Ναι!Θα μπορούσαμε…όμως δεν το θέλουμε και πάνω από όλους τελικά κατάλαβα πως δεν το θέλω εγώ γιατί δεν το χρειάζομαι. Πιο πολύ χρειάζομαι να χαρώ τα αγόρια και τον σύντροφο μου. Το σπίτι και τις ήρεμες στιγμές μας και λίγη παρέα  μερικών φίλων.

Αφήνω τα μεγάλα σχέδια για άλλη φορά…για άλλη χρονιά…για άλλη ζωή…δεν ξέρω!

Το σημαντικό είναι αόρατο στο μάτι και εγώ ξέρω πιο είναι το σημαντικό επειδή το νιώθω. Κι αυτό που νιώθω κάθε Χριστούγεννα είναι πως τελικά, έχω ανάγκη από αγάπη…Μόνο αυτό!

Πλησιάζουμε αγαπημένοι…πλησιάζουμε!

                                                                                    Κατερίνα