Το τέλος του Οκτώβρη είναι πάντα ξεχωριστό για εμάς! Πάντα. Το τριήμερο που για την

Μέρες τώρα προγραμματίζω την μια ανάρτηση μετά την άλλη…Μα καμιά, καμιά δεν με γεμίζει. Δεν

Πέρασε κιόλας ένας ολόκληρος μήνας από την τελευταία μας επεισοδιακή ανάβαση στην Όλυμπο…Είχα υποσχεθεί στο

Φέτος στο τέλος του Καλοκαιριού και γυρνώντας από τη Λευκάδα,  είπαμε να κάνουμε μια στάση

Ανεβαίναμε αργά σιωπηλά μέσα στη βροχή. Την ώρα που το ζεις αυτό δεν χαίρεσαι πολύ.

Το βράδυ συνήθως γυρίζοντας σπίτι και λίγο πριν πάω για ύπνο κάνω μια βόλτα ιντερνετική

Ξυποληταρία κι ήλιος στα μαλλιά. Μουτράκια  σαν ξεροψημένα φρατζολάκια και αρμυρά σαν λιοσποράκια. Παιδιά γυμνά

Μπορεί να είμαστε ακόμη εδώ. Μπορεί να ζηλεύουμε τρελά όλες αυτές τις απίθανες καλοκαιρινές εικόνες

Μπαλκόνι, βράδυ, με αναμμένες σιτρονέλες για τα κουνούπια. Εκεί μακριά ακούγονται βροντές…μάλλον βρέχει στον Όλυμπο!

Τρία γλωσσικά συστατικά. Ένας σύνδεσμος Εν, ένα συνθετικό Θεός και μια παραγωγική κατάληξη  -ιασμός. Όλα

Ξεκινήσαμε πρωί με  τον ήλιο να ανατέλλει και είχαμε χαρά μεγάλη. Μπήκαμε στο αμάξι τρέχοντας

Τα ταξίδια είναι τροφή για την ψυχή. Γεμίζουν τα μάτια με εικόνες.Το σώμα με ηρεμία