Δέκα χρόνια πριν Σεπτέμβρη μήνα πάτησα για πρώτη φορά το πλήκτρο της δημοσίευσης και αυτό

Πενήντα Καλοκαίρια λοιπόν. Πενήντα Αύγουστοι… δεν μπορείς να το αφήσεις ασχολίαστο αυτό! Το πενήντα είναι

Μου ήρθε μέρες τώρα στο μυαλό μια μνήμη… Μια μνήμη αγαπημένη… Ο μικρός μου γιος

Χάθηκα και το ξέρω. Το φετινό πρόγραμμα έχει μια πίεση πρωτόγνωρη. Η ζωή άλλαξε με

Πλησιάζει πάλι  το τέλος της χρονιάς, μιας χρονιάς δύσκολης κι αλλόκοτης για τους μαθητές κάθε

Ξύπνησα ξημερώματα. 4.00 το πρωί. Αν άνοιγα το βιβλίο μου θα ξεχνιόμουν και σίγουρα θα

Φέτος κλείνουν δέκα χρόνια από τότε που αποφάσισα να αλλάξω ζωή και έκλεισα ένα πελώριο

Σκέφτομαι εδώ και μέρες τι να γράψω…τι έχει νόημα πια να γράψω. Για τις μέρες

Στον χώρο της απεξάρτησης όταν  ένας άνθρωπος δυσκολεύεται ή αρνείται να απομακρυνθεί από την χρήση

Τέτοια εποχή πριν από πέντε χρόνια το 2016 κυκλοφόρησε το Μικρό Λευκό Κοχύλι μου και

Μέρες τώρα διαβάζω και βλέπω και νιώθω τόσα πολλά….και σωπαίνω γιατί τι να πω μέσα

Ξέγνοιαστα παιδιά  που γελούν και παίζουν, κατάλευκα στολισμένη φύση, παγωνιά και χουχουλιάσματα παρέα με ζεστό