Πολύ φοβάμαι πως το Πνεύμα των Χριστουγέννων με εγκατέλειψε για τα καλά….Προσπάθησα.
Το αναζήτησα σε στιγμές που μπαινόβγαινα τρελαμένη και μέσα στο άγχος και τα μάτια μου έπεφταν πάνω στις ακτίνες του ήλιου που στιγμιαία έκαναν τα στολίδια μας να λάμπουν και θα μπορούσαν να με γεμίσουν έτσι με μια γλύκα….
Το έψαξα στα αναμμένα λαμπάκια στα παράθυρα μας την ώρα που έπεφτε η νύχτα, καθώς τα έβλεπα από μακριά….ή μέσα από ένα σπίτι που έμπαινε σε μια βραδινή γοητευτική σιωπή που εγώ και πάλι δεν θα μπορούσα να χαρώ….
στην παράσταση που έδωσε ο Κοινωνικός μας Σύλλογος Δέντρο Ζωής για να υποστηρίξει τις οικογένειες παιδιών με Νεοπλασμασματικές ασθένειες κι ο σκοπός ήταν ιερός και τραγούδησε η Νατάσσα Μάρε Μουμτζίδου…
μα δεν το βρήκα ούτε στη μαγική φωνή της…ούτε καν στην εικόνα του μικρού μου γιου που με συγκίνησε απίστευτα και κανονικά θα έπρεπε να με κάνει να κλαίω ασταμάτητα…
Αν όχι παρέα με το Πνεύμα, τουλάχιστον με υγεία και χαρά για όλους μας….














