Οι Κυριακές κρύβουν μια μελαγχολία. Η αίσθηση του Σαββατοκύριακου που τελειώνει.Η Δευτέρα που περιμένει στη γωνιά γεμάτη υποχρεώσεις…κάτι από όλα αυτά, κάνουν τις Κυριακές σιωπηλές και μελαγχολικές. Ποτέ μου δεν τις συμπαθούσα και για αυτό προσπαθώ τώρα πια, να τις κάνω όμορφες κι ιδιαίτερες.
Αυτή η Κυριακή ήταν της οικογένειας. Μια ανοιχτή πρόσκληση κι όποιος ήθελε και μπορούσε, έπαιρνε το φαγάκι του κι ερχόταν.
Έτσι για να είμαστε όλοι μαζί!
Εμείς στολίσαμε τις έρρικες στην αυλή με μήλα, μπήγοντας ξυλάκια στα μήλα για να σταθούν.
Εύκολα και πανέμορφα για καλοσώρισμα.
Στρώσαμε ένα όμορφο φθινοπωρινό τραπέζι με κεριά
και φύλλα και κλαδιά κρεμασμένα, από πάνω. Τώρα πια το να περιμένουμε κόσμο είναι εύκολο μιας και τα παιδιά βοηθούν. Μάζεψαν φύλλα και κλαδιά για να στολίσουμε, έβγαλαν τα μαχαινοπήρουνα και τα ταίριαξαν όπως τους είπα, τακτοποίησαν το σπίτι και ο Αγγελος άναψε το τζάκι.
Όλα θύμιζαν γιορτή.
Η ατμόσφαιρα ζεστή και γλυκιά…
Μια εικόνα τόσο όμορφη. Αγαπημένοι άνθρωποι γύρω από το τραπέζι, να μιλούν, να μοιράζονται, να απολαμβάνουν γεύσεις.
Τα παιδιά κάπου εκεί να καθαρίζουν κάστανα και φιστίκια στο τζάκι.
Το απόγευμα μας βρήκε να πίνουμε μυρωδάτο καφέ και να απολαμβάνουμε την συγκλονιστική σοκολατόπιτα μιας φίλης που τελευταία στιγμή με έσωσε με μια πανεύκολη συνταγή….Ευχαριστώ Μαρία!
Μια ημέρα γεμάτη ήρεμες εικόνες…
Ναι. Οι Κυριακές κρύβουν μια μελαγχολία που όταν ήμουν παιδί, με μούδιαζε.
Τώρα με κινητοποιούν. Με κάνουν να σηκώνομαι από τον καναπέ και να αλλάζω τη διάθεση μου και την διάθεση των ανθρώπων γύρω μου….Δεν θέλω τα παιδιά μου να έχουν το ίδιο βαρύ συναίσθημα…
Τώρα πια οι Κυριακές είναι της οικογένειας. Γεμάτες με βόλτες, με γεύσεις, με γέλιο.
Γεμάτες με ανθρώπους…
Καλή εβδομάδα αγαπημένοι…
Κατερίνα
