Το πρωινό μας άρχισε τα ξημερώματα που ξυπνούσαμε με βάρδιες για να κανακέψουμε τα παιδιά που ήταν άρρωστα.
Μετά από λίγο μπήκαν σαν τους ποντικούς κάτω από τα σκεπάσματα στην κρεβατοκάμαρα.Είναι σχεδόν μαγικό το πόση δύναμη έχει αυτό το δωμάτιο για εκείνους. Όποτε φοβούνται, όποτε είναι άρρωστοι, μόνο σε εκείνο το δωμάτιο νιώθουν ασφαλής… Ξαπλώσαμε στα ζεστά μέχρι που χάραξε το πρώτο φως της ημέρας…
κι αντικρίσαμε από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας, αυτό
Μπορεί να μην είναι σπουδαίο αλλά τα παιδιά ξετρελάθηκαν, τα κατακόκκινα από τον πυρετό μαγουλάκια έλαμψαν και τα μάτια γυάλισαν από ενθουσιασμό!!
Ήθελαν να βγουν στο χιόνι, μα έκανε τόσο κρύο κι είχαν πυρετό…προσπάθησα κερδίσω λίγο χρόνο.
Ένα τοπίο γεμάτο υποσχέσεις…για την Άνοιξη που όπως και να’χει, είναι στο δρόμο…
Γεμίσαμε τις ταΐστρες και τα σπιτάκια του κήπου με σποράκια για τα πουλιά
και γρήγορα μου ζήτησαν να μπούνε στο σπίτι….Τα χεράκια παγωμένα κι εκείνοι, μαραμένες μου γαρδένιες κι οι δύο!!
Σκέφτομαι ότι είναι η πρώτη φορά από τότε που έγινα μαμά, που ήμουν σπίτι με τα παιδιά μου άρρωστα και δεν ένιωθα ότι κάπου αλλού με χρειάζονται. Δεν χρειάστηκε να πάρω κανενός την άδεια, δεν χρειάστηκε να ενημερώσω κανέναν, δεν χρειάστηκε να πάρω χαρτί από τη γιατρό, δεν μιλούσα στα τηλέφωνα, δεν έδινα οδηγίες ή εξηγήσεις…τίποτε…
Ήμουν εδώ! Απλά εδώ, μαζί τους, πουθενά αλλού…
Τους έκανα μια καυτή κοτόσουπα, κι άφησα την ημέρα να κυλήσει αργά, νωχελικά δίχως την αγωνία οτι την επομένη πρέπει να φύγω και να τους αφήσω…χωρίς ενοχές, με το μισό μυαλό εδώ και το άλλο μισό κάπου αλλού….Για πρώτη φορά από τότε που έγινα μαμά, δεν ήμουν μισή… κι αυτό όλο έκρυβε, μια ελευθερία!!
Αύριο ελπίζω να χιονίσει και πάλι πολύ πολύ πολύ…και τα αγόρια να είναι καλύτερα για να χαρούν το χιόνι.Τίποτε παραπάνω…Τι προνόμιο!!
Κατερίνα
