Το να έχω τις ανιψιές μου στο σπίτι είναι μεγάλη χαρά, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω λίγο κοριτσίστικα…Αυτές είναι οι μικρές ανιψιές γιατί οι μεγάλες είναι ήδη φοιτήτριες. Περήφανη θεία  γιατί οι τέσσερις μεγάλες ανιψιές είναι κούκλες…και βέβαια δεν μπαίνουν καν στον κόπο να με φωνάξουν θεία.
Θεία με φώναξε για πρώτη φορά αυτή η μικρή πριν 9 χρόνια και δεν το πίστευα!!

Οι μικρές μας, είναι και τα μοναδικά κορίτσια που έχουμε και είναι κοντά στην ηλικία των αγοριών!! 

Είναι τόσο γλυκές και τρυφερές…όλο μέλια, ιδίως αυτή η μικρή που έχει το όνομα μου …είναι μέσα στη γλύκα!! 

Βέβαια από ησυχία ούτε λόγος…μάλλον αυτό που λένε οτι τα κορίτσια είναι πιο ήσυχα από τα αγόρια είναι απάτη…πλάνη! Οι ανιψιές μου είναι οι άσπροι σίφουνες….και οι μικρές και οι μεγάλες….

Πήγαμε λοιπόν τις βόλτες μας και μαζέψαμε λουλούδια και κάναμε μια μικρή ανθοδέσμη με αγριολούλουδα για τη μαμά τους και μια για το σπίτι μας.Βάψαμε και τα χρωματιστά αυγά και στολίσαμε το σπίτι!!

Το να βάφεις τα αυγά με τα πιτσιρίκια έχει πολύ πλάκα…και πρέπει να πάρεις μια απόφαση….τα αυγά δεν θα είναι τέλεια βαμμένα, αλλά τα παιδιά θα είναι πολύ ευτυχισμένα…

Αφού τελειώσαμε με το βάψιμο των χρωματιστών αυγών τους έδωσα από ένα αυγό δικό τους να το βάψουν όπως θέλουν… Σαράντα λεπτά απόλυτης σιγής…και εγώ στο ρόλο του φωτορεπόρτερ!!!

Έτοιμα λοιπόν τα χρωματιστά αυγά μας!! Στολίζουν το γιορτινό μας τραπέζι, μαζί με τα λουλούδια που μαζέψαμε από τη βόλτα στους αγρούς… 

Τα κόκκινα  θα βαφτούν σύμφωνα με την παράδοση,  την Κόκκινη Πέμπτη.

Τώρα έχουμε το Χάρη κοντά μας. Μεγάλος ενθουσιασμός.Ο Χάρης κι ο Άγγελος είναι αυτοκόλλητοι. Ξημερώνουν μιλώντας και μετά ξυπνάνε από το μαύρο ξημέρωμα για να μην χάσουν τη μέρα.
Ο Γιώργος είναι η ουρά τους… Προσπαθεί ο καημένος να ακολουθήσει τους ρυθμούς τους και να συμμετέχει αλλά στο τέλος καταλήγει μισολιπόθυμος στον καναπέ. 

Σήμερα παίζοντας κι οι τρεις ξιφομαχία…(ιππότες) ακούω τον Άγγελο να φωνάζει στο Γιώργο “Ει Ρε!!Δεν μπορείς να παίξεις άλλο, σε σκότωσα….και βαράς και δυνατά. Αφού είσαι πεθαμένος ρε!!! 

Γιώργος με φωνή καμπάνα.”Δεν μ’ άρέσει να είμαι πεθαμένος. Αναστήθηκα!!”

Άγγελος “Τι λες…δεν μπορείς να αναστηθείς!”

Χάρης “Μπορεί, είναι Πάσχα”….

Κόντεψε να μου πέσει η κατσαρόλα με τη φασολάδα απ’τα γέλια….

Το απόγευμα ο  Άγγελος είχε αγώνα ποδοσφαίρου και γύρισαν όλοι σπίτι με κατεβασμένες μαύρες, πλερέζες…”Χάσαμε 4-1, μας κλάδεψαν” μου είπε ο Άγγελος. Ο Χάρης φώναζε για αντικανονικό παιχνίδι και για κακή διαιτησία….(από μικροί τα ίδια λένε).
Η στεναχώρια ήταν μεγάλη και οι φάτσες απαρηγόρητες…τι αστείοι τύποι!!Αργότερα λοιπόν,  παίζοντας στην αυλή με τη μπάλα μου διέλυσαν  τις γλάστρες.Πάει η  γυάλινη διακοσμητική λάμπα στο παρτέρι, πάει κι ένα κεραμικό αυγό!!

Με ενημέρωσαν οτι ο αέρας έκανε μια ζημιά(!!) και μετά από το επίμονο βλέμμα μου ο Άγγελος “έσπασε”.

Για να ανέβει  λοιπόν η ομάδα μετά τη χασούρα και τα σπασμένα,  τους έβαλα στην κουζίνα  να πλάσουν κουλουράκια!!
Ένα ακόμη πράγμα που πρέπει να θυμάται κανείς είναι οτι θα πέσει η τσαπατσουλιά της αρκούδας, τα κουλουράκια θα φαίνονται ταλαιπωρημένα και μπορεί να μην τρώγονται, αλλά τα παιδιά θα περάσουν τέλεια!!

Αποφασίσαμε να κάνουμε  τα κουλουράκια με ταχίνι της  Ερμιόνης

Εγιναν τέλεια..τα πρώτα έξι  εξαφανίστηκαν όντας ακόμη καυτά…

και τα Πασχαλινά νηστίσιμα σουσαμένια κουλουράκια της Τante Kiki…

Μοσχομύρισε το σπίτι…

Έτσι  λοιπόν  ψήσαμε, τα κουλουράκια μας για να απασχοληθούν τα παιδιά και να μυρίσει Πάσχα το σπίτι….Να μυρίσω λίγο από τη μυρωδιά της μανούλας μου που αυτή είναι η εποχή της….και  κάνει τα πιο συγκλονιστικά τσουρέκια…Μου έχει δείξει άπειρες φορές πως να τα κάνω, μα εγώ απλά την κοιτάζω χωρίς να μαθαίνω. Μιλάμε, γελάμε, παρακολουθώ τα χέρια της, τη χαζεύω να κινείται και να δίνει οδηγίες…”Ακούς ή χαζεύεις;”  “Ακούω, ακούω!” αλλά ακόμη δεν ξέρω να φτιάχνω τσουρέκια…. 

Φέτος η μαμά είναι μακριά, οπότε θα πρέπει να τα κάνω μόνη μου και το προσπαθήσω αύριο μαζί με τα αγόρια…και βλέπουμε!…Το τσουρέκι θέλει την παρέα του… Αχ βρε μαμά…