Προχθές ο Άγγελος είχε γενέθλια και πάντα αυτή η μέρα, η μέρα που γίναμε γονείς, είναι για εμάς μέρα γεμάτη έντονα συναισθήματα…
Έφτιαχνα την τούρτα του λοιπόν και σκεφτόμουν πως περάσαν τα χρόνια όταν ξαφνικά ήρθε μια μνήμη σαν αστραπή μέσα στο μυαλό μου!
Είμαστε στην Αλλόνησο. Καλοκαίρι 2003. Ο Άγγελος είναι μικρούλης 9 μηνών και είναι η πρώτη φορά που τον αποχωριστήκαμε μετά τη γέννηση του, για να πάμε κάπου οι δυο μας με τον Πα.
Τον μικρό άνθρωπο κρατάει η μαμά μου – ο οποίος μικρός άνθρωπος – λίγο πριν φύγουμε ανεβάζει καλοκαιριάτικα πυρετό για πρώτη φορά στη μέχρι τότε μικρή ζωή του. Η μαμά μου είπε “λες και το κατάλαβε πως θα φύγετε” κι εγώ συμφωνώ πως σίγουρα κάποιος μας δοκίμαζε.
Ήμουν στο “τσακ” να ακυρώσω το ταξίδι αλλά κυριάρχησε μέσα μου η λογική, ο Πα που δεν μασάει από τέτοια και η μαμά μου που ήταν ευτυχώς ανένδοτη και τελικά πήγαμε και περάσαμε όνειρο….
Σε όλο το ταξίδι βέβαια πρωταγωνιστής ήταν εκείνος…κάθε λεπτό κάθε στιγμή. Μα το παλεύαμε με τον Πα και περνούσαμε όμορφα παρόλο που βλέπαμε βιντεάκια του κι αναστενάζαμε και ακούγαμε το Χρυσανιφούρφουρο και δακρύζαμε σαν ερωτοχτυπημένοι με το γιο μας…
Είμαστε βόλτα στη χώρα της Αλόννησου. Μικρά στενά καλντερίμια, ανεμοδαρμένοι γκρεμοί κι η ομορφιά παντού. Μπαίνουμε σε ένα μαγαζάκι ονειρεμένο, με χαριτωμένες χειροποίητες δημιουργίες. Καθώς τριγυρνάμε στο μαγαζί, πέφτει το βλέμμα μου σε ένα υπέροχο βραχιολάκι για τον αστράγαλο, με χάντρες και δελφινάκια. Ξετρελάθηκα. Την ώρα που το χαζεύω κρατώντας το στα δάχτυλα μου μια άλλη γυναίκα πολύ όμορφη στέκεται δίπλα μου. Κοιταζόμαστε και μου λέει “Τι όμορφο”. “Πραγματικά” της απαντώ και τελικά αποφασίζω να το αγοράσω.
Έχει κι άλλα κομμάτια μα εκείνη συνεχίσει κάνοντας μια ακόμη βόλτα τριγύρω. Μετά από λίγο καταλήγει και πάλι εκεί μπροστά στα μικρά βραχιολάκια και δίπλα της στέκεται ένα νεαρό αγόρι το πολύ 13 χρονών ίσως και λιγότερο. Του λέει “κοίτα δεν είναι όμορφο;” Εκείνος το κοιτά αδιάφορα. “Βραχιόλι είναι;” τη ρωτά. “Ναι” απαντά εκείνη “για το πόδι”. Τότε ο πιτσιρικάς γύριζει το κεφάλι την κοίταζει με έκπληξη και της λέει έντονα “πόσο χρονών είσαι;”…
Έφυγε και μείναμε οι δυο μας η μια να κοιτά την άλλη, σε μια αλλόκοτη σιωπή. Χαμογελάσαμε ταυτόχρονα κι εκείνη έκανε μια γκριμάτσα χαριτωμένη. Ήταν κούκλα. Όχι περισσότερα από 40 χρονών. Μαυρισμένη, με όμορφα μελιά μαλλιά και φωτεινά μάτια. Της είπα “πάρτο”…μου απάντησε “μπααα πάει”…της είπα ξανά “μην τον ακούς αγόρασε το!” κι εκείνη γελώντας ξανά μου είπε “έχασα την όρεξη μου μετά από αυτό…” κι ύστερα γύρισε την πλάτη και βγήκε από το μαγαζάκι.
Ήταν μια αστεία σκηνή και κάθε φορά που τη διηγούμαι της χαρίζω την χαρούμενη νότα που είχε και πάντα η διήγηση μου προκαλεί γέλια… Μα τώρα ξαφνικά που το γράφω φαντάζει αλλιώτικο.
Το δικό μου αγόρι ήταν μόλις 9 μηνών οπότε μου ήταν αδιανόητο το να κατανοήσω αυτό που μόλις είχε πει ο πιτσιρικάς αλλά και την αντίδραση της μαμάς του.
Τώρα είμαι μαμά ενός τέτοιου πιτσιρικά. Προχθές έγινε 12 και ναι σιγά σιγά γίνομαι μαμά ενός έφηβου…
Τι σημαίνει αυτό δεν ξέρω, το ανακαλύπτω κάθε μέρα. Μα είμαι σίγουρη πως κάθε φορά που μαθαίνω έναν ρόλο τα χρόνια περνούν γρήγορα και πρέπει να μάθω τον επόμενο.
Λοιπόν ο δικός μου γιος είναι υπέροχος και διακριτικός μαζί μου μα δεν παύω να αναρωτιέμαι αν θα υπάρχουν στιγμές που θα νιώθει άσχημα για την τρελομάνα του με τα χαϊμαλιά και τα βραχιόλια στα πόδια τα καλοκαίρια. Αν θα με θέλει πιο συντηρητική, λιγότερο ή περισσότερο ομιλητική, λιγότερο ή περισσότερο φιλελεύθερη.
Μάνα έφηβου σημαίνει πως σίγουρα δεν είμαι πια τριάντα κι ότι αυτό συνεπάγεται…
Κι αν εγώ καμιά φορά το ξεχνώ μου το θυμίζει ο καθρέφτης μου…(άσπλαχνε καθρέφτη) μα ελπίζω ελπίζω…να μην μου το θυμίσει ποτέ ο γιος μου. Ελπίζω το ότι θα είμαι μαμά του να μην σημαίνει για εκείνον, πως θα πρέπει να γίνω κάτι που θα έρθει σε σύγκρουση με την δική μου εικόνα για τον εαυτό μου…
Γιατί τότε…τότε θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα!
Τώρα το πως από εκείνο το καλοκαίρι κοιμήθηκα και ξύπνησα μαμά 12 χρονου…ούτε που το κατάλαβα!
Πάντως κάναμε ακόμη ένα σουξεδιάρικο αγορίστικο ….και περισσότερο “παιδικό” πάρτι, αφού μπορεί να μπαίνουν στην εφηβεία μα τα αγόρια…είναι τελικά αγόρια! Κυριάρχησαν λοιπόν η πάλη, το κυνηγητό σπάσιμο των μπαλονιών που ήταν δεμένα στους αστραγάλους και ο πόλεμος με όπλα nerf!
Ευτυχώς έχω λίγο ακόμη χρόνο για να προσαρμοστώ στο νέο μου ρόλο…ως μαμά έφηβου.
Καλημέρα αγαπημένοι…μεγαλώνω, μεγαλώνει, μεγαλώνουμε! Ο πρίγκιπας..έγινε 12!!!
Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.
