Τι κρίμα τέτοια φανταστικά σπίτια να έχουν την εικόνα της εγκατάλειψης…
Κέντρο!! Το έχω οργώσει…το λατρεύω!! Εδώ το ανθοπωλείο “Μημελησμόνει”, πάντα θα περάσω από εκεί…. είναι φανταστικό κι έχει στολίσει και την αδερφούλα μου στο γάμο της….
Σειρά έχει ο αγαπημένος μας παιδοδοντίατρος…Ναι ναι αγαπημένος και φαίνεται γιατί…..Η οθόνη στερεωμένη σε καίρια θέση και ο Άγγελος που είναι εξαιρετικά συχνός πελάτης λόγω κάποιων θεμάτων που τον κυνηγούν….δεν κούνησε βλέφαρο!!
Ο μικρός ήταν απασχολημένος με τα δικά του….πριν έρθει η δική του σειρά.
Χαίρομαι που τα πιτσιρίκια μου χαίρονται να πηγαίνουν στον οδοντίατρο…Η δική μου εμπειρία ως παιδί ήταν τραγική…άλλα χρόνια βλέπεις…Θυμάμαι τον οδοντίατρο να μου φωνάζει “Μην κουνιέσαι θα σου κόψω τη γλώσσαααααααααααααα” και εγώ με φανταζόμουν μουγκή χωρίς την γλώσσα να μην μπορώ να πω κουβέντα…και να μην μπορώ να φάω!!!! Γλυκούλης μου, κατά τα άλλα ήταν υπέροχος γιατρός….
Μετά τα μαγαζιά και τα βιβλία…..Αχ τι υπέροχη αίσθηση όλα αυτά τα βιβλία γύρω μας…Χαθήκαμε εγώ στα δικά μου κι εκείνοι στα δικά τους… Ο Άγγελος κυκλοφορούσε στους διαδρόμους φωνάζοντας…. “Ο παράδεισος των παιχνιδιών και των βιβλίωωωωωων”….τι χαρά!!!
Αχ αυτοί οι δεινόσαυροι….
Κράτησα για λίγο το βιβλίο αυτό και μετά αφού το αγάπησα υποσχέθηκα στην ηρωίδα του, να γυρίσω και να την πάρω…Σύντομα….Είχαμε κάνει ήδη κάτι μικροαγορές βιβλίων σε άλλο βιβλιοπωλείο, ήταν κι οδοντίατρος(!!)…Τι ακριβά που είναι τα βιβλία! Το συγκεκριμένο κόστιζε 25 ευρώ…μου φάνηκαν τόσο πολλά!!!!
Κλείσαμε με μια στάση για ένα γρήγορο μασούλημα…Η ζέστη μας έκανε να θέλουμε να δροσιστούμε παρά να φάμε…και είχαμε και μια δυσκολία στο να αποφασίσουμε. Ο μικρός ήθελε ψάρια (αμάν με τα ψάρια!) ο μεγάλος ήθελε μπιφτέκια
( αμάν με τα μπιφτέκια!), εγώ ήθελα κάτι πιο απλό και οικονομικό και νικάει αυτός που κρατάει το πορτοφόλι…χεχε!
Στα “Λουλουδάδικα” λοιπόν και Pizza για όλους!
Είναι ωραία να κατεβαίνουμε για βόλτα οι τρεις μας….Είναι πια μεγάλοι άνθρωποι. Συνεννοούμαστε, μοιραζόμαστε, χαζεύουμε ο καθένας αυτά που θέλει και περνάμε τέλεια μαζί!! Η βόλτα μαζί τους δεν είναι κούραση, δεν κουβαλάω μαζί μου έναν σκασμό πράγματα και το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να θέλουν εκτάκτως τουαλέτα…ε!! τη βρίσκουμε την άκρη!
Εκεί στο καφέ που καθίσαμε μόλις με είδαν μόνη με τα παιδιά με βοήθησαν πολύ κι ήταν συγκινητικό αυτό. Ο μαγαζάτορας τους ρώτησε αν είναι “γιε γιέδες” κι έχουν τέτοια μαλλιά!!!!
Εγώ γέλασα με την καρδιά μου κι αυτοί με κοιτούσαν ξαφνιασμένοι…άντε τώρα να τους εξηγήσω τι σημαίνει αυτό!!
Κι επειδή ήταν μεγάλη η χαλαρότης…έκανα μια παρασπονδία κι ήπια τη λατρεμένη μου λεμονάδα!!!!
“έψα” και πάλι “έψα” (χτύψεις;). Η πρώτη του καλοκαιριού…μόνο μια δεν πειράζει….ε;
