Θα υποστηρίξουμε κάθε αναγνώστη μας έστω κι αν η κριτική του είναι αρνητική και άνευ λόγου σκληρή…Θα δεχθούμε κάθε κριτική χωρίς όμως  ποτέ, να αποδεχτούμε καμιά κατηγόρια…ιδιαίτερα μια κατηγόρια αβάσιμη κι  αυθαίρετη…ακριβώς γιατί βγάζει συμπεράσματα από το “φαίνεσθαι” κι όχι από το “είναι”.

Πάντα είχαμε αυτή την αγωνία, ότι στις αναρτήσεις μας θα φαίνεται μια εικονική πραγματικότητα. Στην ανάρτηση μας “Το Αμερικάνικο όνειρο” νομίζω ότι είναι ξεκάθαρη η στάση μας. Γιατί η χαρά και η αισιοδοξία, είναι στάση ζωής…

Δεν θα εξηγήσουμε τα αυτονόητα, θα αφήσουμε να “μιλήσει” για τα αυτονόητα  πολύ καλύτερα από ότι εμείς θα μπορούσαμε ποτέ να μιλήσουμε, στο συγκλονιστικό και θαυμάσιο άρθρο του στο Protagon. gr, ένας αναγνώστης, ο Γιώργος  Λ.

Έτσι απλά. “Ζήσε”!!

Και αυτή η μικρή πελώρια λέξη που μοιάζει με εντολή μου δίνει την πάσα για το σημερινό μας θέμα!!…Τον αγώνα για ζωή!

Πριν λίγες ημέρες στις 26 Ιούνη ήταν η Παγκόσμια  Ημέρα κατά των ναρκωτικών.Επί 28 χρόνια κάθε τέτοια ημέρα κάνουμε μια μεγάλη εκδήλωση ως ΚΕΘΕΑ για να θυμίσουμε στους ανθρώπους να μην σταματήσουν να παλεύουν.

Με αφορμή αυτή την ημέρα το ΚΕΘΕΑ Ιθάκη έκανε μια υπέροχη εκδήλωση με θέμα “Αυτά που έγραψα για εμένα , πάνω σε εμένα”. Ρίξτε μια ματιά με την πρώτη ευκαιρία, είναι πολύ συγκινητικό και  όχι μόνο!
Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που εγώ απείχα…Όμως πάντα θα με αφορά, ως συνάνθρωπο και συνοδοιπόρο!! Πάντα θα έχω ευθύνη…

Φώτο από εκδήλωση. Προσωπικό αρχείο.

Για εμένα η ημέρα αυτή ήταν πάντα ημέρα μνήμης. Για όλους αυτούς τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο νέοι…για μια σκόνη!

Άνθρωποι γενναίοι που έκαναν τον αγώνα τους.Δεν είχαν όλοι την ίδια κατάληξη αλλά ήταν όλοι τους “πολεμιστές”.
Έχω γνωρίσει πολλούς. Κάποιους τους αποχαιρέτησα για πάντα με πόνο ανείπωτο! Δουλεύοντας με ανθρώπους που παίζουν τη ζωή τους στα ζάρια, ξέρεις  πάντα, πως το τέλος παραμονεύει. Μα όταν αυτό έρχεται δεν είσαι ποτέ προετοιμασμένος…και πως θα μπορούσε κανείς να είναι!!
Όταν  είσαι δίπλα στην προσπάθεια τους ρίχνεσαι στον αγώνα χωρίς να λογαριάσεις τον πόνο του τέλους ή το ίδιο το τέλος!! Θέλεις απλά να είσαι εκεί, ελπίζοντας ότι  οι άνθρωποι σου,  θα τα καταφέρουν…

Έτσι όταν έρχεται η ώρα να παλέψεις για έναν πολεμιστή σου το κάνεις! Χωρίς να σε νοιάζει τίποτε…παρά μόνο το αποτέλεσμα!

Πανό από θεραπευτική Διαδικασία

Έτσι, ένα χρόνο πριν έζησα μια  έντονη εμπειρία με έναν θεραπευόμενο μου. Μια κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη που κάθε φορά που συμβαίνει προκαλεί φόβο και αγανάκτηση. 

Ενας άνθρωπος 26 χρονών μετά από 2 χρόνια σκληρής προσπάθειας βρέθηκε στη φυλακή για ένταλμα που εκρεμούσε με αφρορμή ένα αδίκημα που είχε διαπράξει όντας στη χρήση σχεδόν 6 χρόνια πριν!

Βρέθηκε στη φυλακή και ζήσαμε όλοι μαζί του μια περίοδο αγωνίας. Αγωνία για να μην χαθεί εκείνος  κι όλη  μας η προσπάθεια, δική του και δική μας μαζί του, πάει χαμένη!!

Όσο ήταν στην φυλακή λοιπόν αρχίσαμε να ανταλάσουμε  γράμματα υποστήριξης και εκείνος επικοινωνούσε μαζί μου τηλεφωνικά όπου είχαμε μακριές και συγκινητικές συνομιλίες.

Ο άνθρωπος όταν πονάει γίνεται ποιητής. Σαν  να βγαίνει από μέσα του όλη η δημιουργικότητα όλη η ανάγκη για φαντασία και το πείσμα για αγώνα… Έτσι κι εκείνος.
Ζούσε μέσα στη φυλακή με όλες τους τις αισθήσεις και δημιουργούσε ασταμάτητα κι εμείς από έξω ζούσαμε μια πελώρια αγωνιά (έτσι τουλάχιστον την έζησα εγώ) για να αποφυλακισθεί το συντομότερο.
Ήταν μια αξέχαστη περίοδος που μου έμαθε πολλά. Κι αν και ήταν κάτι που είχα ζήσει πολλές φορές στο παρελθόν και με άλλους ανθρώπους, πάντα κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Με εκείνον το ξεχωριστό ήταν ίσως το ότι ηταν τόσο νέος και τόσο άγουρος στην “καθαρή” ζωή. Ίσως το ότι η ζωή του ήταν τόσο απίθανα σκληρή και μπερδεμένη. Ίσως το ότι είχε μεταμορφωθεί σε έναν άνθρωπο όλο θέρμη και πάθος για τη ζωή και τώρα ζούσε το αδιανόητο…ή ίσως το ότι ήταν από τις δυσκολότερες Νομικές υποθέσεις που είχαμε ως τότε αντιμετωπίσει…Τέλος ίσως το ότι ήξερα πως θα είναι η τελευταία μου… Ήταν ένα στοίχημα από όλες τις πλευρές.!!

Στη φυλακή εκείνος έγραφε και ζωγράφιζε κι έκανε υπομονή…κι εμείς τρέχαμε και τρέχαμε και θυμάμαι ένα ατελείωτο τρέξιμο με τους Δικηγόρους στα Δικαστήρια, στις Εισαγγελίες και ξανά στα Δικαστήρια και ξανά στους Δικηγόρους…απίθανο! Συνεδριάσεις με εθελοντές νομικούς και θεραπευτές  και διευθυντές και και και…
Το ΚΕΘΕΑ υποστηρίζει την προσπάθεια των ανθρώπων του!

Η ομάδα του έφτιαξε μια αφίσα με τα λόγια του,  προσπαθούσαμε να ανακινήσουμε το θέμα και να δώσουμε δημοσιότητα…οι δημοσιογράφοι βοηθούσαν όσο μπορούσαν μα το θέμα ήταν passe , σε μια χώρα που έμπαινε στο ρυθμό του ΔΝΤ!

Έδινα συνεντεύξεις σε εφημερίδες και  καταθέσεις, οι Δικαστές με κοιτούσαν με καχυποψία, οι Εισαγγελείς με πίεζαν…”είστε σίγουρη, μα πως μπορείτε να είστε σίγουρη;”

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα  της αδυναμίας μπροστά στην Έδρα. Ένιωθα ασήμαντη…και ήμουν Υπεύθυνη μιας Μονάδας ενός μεγάλου Οργανισμού…σκέψου πως νιώθουν οι κατηγορούμενοι!! Ετσι σκεφτόμουν κι ένιωθα ακόμη χειρότερα…

Θυμάμαι όταν τον επισκέφθηκα στη φυλακή. Τον έφεραν στο  γραφείο του Διευθυντή. Στάθηκε απέναντι μου, με μάτια πελώρια και δίπλα του ο Αρχιφύλακας, τον κρατούσε από το μπράτσο. Ανήκε στο σύστημα….ήταν δικός τους.
Θυμάμαι πως σηκώθηκα απότομα, πήγα προς εκείνον και τον τράβηξα στην αγκαλιά μου.
Ανήκε σε εμάς! Ο Αρχιφύλακας ξαφνιάστηκε γιατί δεν επιτρεπόταν να ακουμπάς τους κρατούμενους αλλά δεν μου είπε τίποτε…έκανε ένα βήμα πίσω και μας άφησε έτσι για λίγα λεπτά. Ο Διευθυντής δεν είπε λέξη  παρόλο που δεν πήρε τα μάτια του από τη σκηνή!

Εκεί λοιπόν για πρώτη φορά μου μίλησε για το βιβλίο αυτό. Διαβάζω τον “Ειρηνικό Πολεμιστή” μου είπε και μου κάνει καλό. Μιλούσε ψιθυριστά, γρήγορα και νευρικά κι όλα τα αυτιά στο χώρο ήταν στραμμένα επάνω του…
Η ιστορία έληξε θετικά σχεδόν δυο μήνες μετά. Ο Ειρηνικός Πολεμιστής αποφυλακίστηκε. Ήταν θαύμα,  έτσι είπαν όλοι…
Εγώ λέω δεν ήταν θαύμα ήταν απλά σκληρή, ομαδική δουλειά  και θέληση!

Η υπόθεση εκκρεμεί ακόμη αλλά εκείνος πριν μια εβδομάδα αποφοίτησε.Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει πως τα κατάφερε!
Φέτος λοιπόν εγώ, αναπολώντας όλη αυτή την περιπέτεια που τότε με είχε εξουθενώσει αγόρασα το βιβλίο!!!

Ένα υπέροχο βιβλίο,που με σημάδεψε!! Είναι σαν να μου μιλάει προσωπικά…κι αν από τα πολλά που μου δίδαξε θα μπορούσα να μοιραστώ το πιο σημαντικό για εμένα, είναι ότι: “Δεν υπάρχει το κάνω ξεκίνημα ή κάνω σταμάτημα.Υπάρχει μόνο το κάνω”
Η Δράση λοιπόν…η αγαπημένη μου λέξη!

Εκείνος κι όλη η υπέροχη τελευταία, ομάδα μου αποφοίτησαν…Λίγες ημέρες πριν ήρθαν και με βρήκαν. Καθαροί, όμορφοι, χαρούμενοι.Ο ένας παντρεύεται και με κάλεσε στο γάμο του!

Πανό από θεραπευτική Διαδικασία

Πολεμιστές αγέρωχοι.
Αυτός ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ. Έχουν χαθεί πολλοί κι άλλοι τόσοι θα χαθούν στο βωμό της Κρίσης. Γιατί στην Κρίση βάλλονται οι ευαίσθητοι πληθυσμοί.

Σταμάτησαν οι χρηματοδοτήσεις, σταμάτησαν οι προσλήψεις και η απάντηση του Κράτους ήταν η εύκολη πρόσβαση σε νόμιμες ουσίες. Μεθαδόνη για όλους…μικροί, μεγάλοι, παλιοί, νέοι…τι σημασία έχει;
Στόχος δεν είναι η θεραπείας αλλά ο έλεγχος…
Καταστολή, μέσω της ουσίας. Αυτή είναι η απάντηση και οι άνθρωποι δεν γίνονται πολεμιστές γίνονται φαντάσματα!! Έτσι λέω εγώ…

Συχνά οι άνθρωποι ρωτούν για ποσοστά, για νούμερα. Πόσοι; Πολλοί; Ποια είναι τα ποσοστά επιτυχίας;

Ξέρω να σας πω γιατί αυτή είναι η δουλειά μου κι έχω υποχρέωση να γνωρίζω τα νούμερα, αλλά θα σας πω κάτι άλλο! Για εμένα πίσω από τα νούμερα είναι ονόματα…
Θυμάμαι πρόσωπα, θυμάμαι στιγμές, θυμάμαι πολεμιστές…Για εμένα το κάθε πρόσωπο έχει μια ιστορία και δεν μπορώ να δω ένα πρόσωπο ως νούμερο…είναι δουλειά άλλων να το κάνουν αυτό!

Για εμένα σημασία έχει ότι ο πολεμιστής μου αγωνίστηκε μέχρι τέλους κι αν τα κατάφερε είμαι περήφανη…αν όχι θα του δώσω όσες ευκαιρίες χρειαστεί…αν η μάχη  του τελείωσε για πάντα,  θα τον ξεπροβοδίσω με τιμή  γιατί ο αγώνας του, μικρός ή μεγάλος, ήταν άξιος!!!

Χαιρετίζω  λοιπόν,  όλους τους συναγωνιστές μου σε αυτή τη μάχη…παλιούς ή καινούριους.
Ευχαριστούμε όλους τους αναγνώστες του Blogg για την υποστήριξη και τη φροντίδα σας, στην τελευταία μας ανάρτηση…
Άγνωστοι φίλοι, μας ξαφνιάσατε και μας συγκινήσατε…

Ιθάκη  “Μπορώ αλλά όχι μόνος μου”. Φώτο από προσωπικό αρχείο

Κλείνω με τα λόγια του Δάσκαλου στο Πολεμιστή  “Εκείνοι που είναι οι πιο δύσκολοι στο να αγαπηθούν είναι συνήθως εκείνοι που το χρειάζονται περισσότερο”!

Καλημέρα αγαπημένοι…” κι ότι κι αν σκέφτεσαι Ζήσε”!!
Η Ζωή, είναι ευθύνη και  χρέος σου!!
                                                                                                                                   Κατερίνα