Πέρασαν λοιπόν και οι τελευταίες ημέρες των γιορτών. Σαν ψέμα…Αυτές οι τελευταίες ημέρες ήταν αφιερωμένες σε εμάς. Στην οικογένεια.
Μας αρέσει να είμαστε με φίλους, μα έχουμε την ανάγκη να είμαστε και λίγο μόνοι. Αυτό το θεωρώ αναγκαίο. Η ανασυγκρότηση  μας κάνει καλό. Οι πολλές παρέες, οι μαζώξεις, οι επαφές, οι βόλτες, οι έξοδοι, είναι υπέροχο πράγμα. Είναι δώρο.
Μα στο τέλος κάθε διαδρομής έχω την ανάγκη να μαζέψω την οικογένεια μου, να τους δω, να τους χαρώ  και να είμαι μόνο μαζί τους. Μια συνήθεια που έχω και στη δουλειά και σε όλα τα κομμάτια της ζωής μου! Πάντα αφήνω χρόνο για να “μαζέψω” την ομάδα μου. Μου αρέσει να είμαι ανοιχτή μα θεωρώ αναγκαία την αποκοπή και την εσωτερικότητα.
Έτσι και στην οικογένεια μας, φροντίζουμε πάντα να  βρίσκουμε χρόνο για να “κλείνουμε” τον κύκλο και να μένουμε μεταξύ μας.

Οι τελευταίες ημέρες ήταν ευκαιρία για cocooning λοιπόν και το είχαμε όλοι ανάγκη. Να είμαστε με τις φόρμες από καναπέ σε καναπέ, να τρώμε όλες τις αγαπημένες υπερβολές χωρίς ενοχές, να απολαμβάνουμε την συντροφιά μας χωρίς να χρειάζεται να έχουμε επαφή με τον  “έξω κόσμο”. Ένα προνόμιο που δεν αφήνουμε ποτέ να χαθεί.

Βρήκαμε λοιπόν μέσα σε λίγες ημέρες χρόνο για όλα. Βόλτες για να δοκιμάσουν τα παιδιά τα νέα τους αποκτήματα, δώρα του Αη Βασίλη.

Απολαύσαμε τα σιωπηλά  διπλά μας βήματα παρέα με τον Λου-λένιο (όπως τον φωνάζει ο Γιώργος), καθώς εκείνοι έπαιζαν τριγύρω…

Απολαύσαμε απίθανα αμαρτωλά πρωινά,

με την τέλεια αγαπημένη μας σοκολάτα της Lindt, με γεύση κόλαση!

Πρωινό χουζούρι στο κρεββάτι όλοι μαζί να βλέπουμε  ταινίες ή τον αγαπημένο Jamie Oliver να μαγειρεύει Χριστουγεννιάτικες γεύσεις.
Απολαυστικά απογεύματα πίνοντας καφέ  και χουζουρεύοντας σε ένα σπίτι που τίποτε δεν είναι στη θέση του…αλλά ποιος νοιάζεται;

Βραδιές κρασιού και ζεστής σοκολάτας στην παγωμένη αυλή, με κεριά αναμμένα και μια μεγάλη φωτιά στο μαγκάλι.

Είπαμε παραμύθια…ή μάλλον τα παίξαμε…γιατί έτσι λέμε παραμύθια εμείς. Παίξαμε ηλεκτρονικά παιχνίδια κι έχανα ασταμάτητα από το σπόρο….Παίξαμε επιτραπέζια και χαρτιά όπου μας ξετίναξαν οι δυο τους και το ευχαριστήθηκαν και μας τρέλαναν στο δούλεμα!
Φάγαμε τροφές χωρίς καμιά θρεπτική αξία…μα με μεγάλη θερμιδική αξία και ξέρουμε ότι θα έρθει η ώρα της “πληρωμής” για αυτό, μα ποιος μπορεί να αντισταθεί στο να δώσει την άδεια στον εαυτό του να είναι απόλυτα απόλυτα, χαλαρός….
Σοκολάτα με κόκκινο κρασί. Η τρέλα μου!

Ανάμεσα στις πολλές γευστικές μου τρέλες και μάλιστα σοκολάτα σαν αυτή, με marshmallows δώρο της αδερφής μου!!!! Όχι δεν θέλω να συγκρατηθώ…

Κι ύστερα ήρθε η τελευταία ημέρα. Αρχίσαμε να ξεστολίζουμε το σπίτι κι είχαμε δάκρυα. Σταθήκαμε στη μέση του χαμού και κοιτάζαμε τα στολίδια που θα τα δούμε ξανά σε ένα χρόνο. Ας είμαστε καλά μέχρι τότε…

Ακόμη κι έτσι μαζεμένα στο πάτωμα, χάριζαν λάμψη!

Πόσο γενναιόδωρα…σκέφτηκα. Έτσι είναι, όπου κι αν σε βάλουν, αν είσαι στολίδι…είσαι στολίδι!
Όταν βγήκε και το δέντρο ο Αγγελος κοίταξε την άδεια γωνιά και ψιθύρησε…”πάει”.

Τα παιδιά ένιωθαν μεγάλη απογοήτευση κι εμείς μαζί τους. Αυτά τα Χριστούγεννα μας φάνηκαν μικρά. Λίγα.
Δεν ήμασταν έτοιμοι να πούμε αντίο…Δεν ξέρω γιατί!
Κλείσαμε την ημέρα, φτιάχνοντας το βάζο των αναμνήσεων για τη νέα χρονιά.

Μια ιδέα που πρωτοβρήκαμε στο blog της Ασπας και μας ενθουσίασε. Γράψαμε ήδη πράγματα που δεν θέλουμε να ξεχαστούν για ημέρες όμορφες κι άρχισε ήδη το βάζο μας να μαζεύει αναμνήσεις.

Το βράδυ ήταν δύσκολο. Τα παιδιά έκλαιγαν….(όχι από συγκίνηση που θα πήγαιναν σχολείο)…και το σπίτι ήταν άδειο χωρίς τα φωτεινά του λαμπάκια…Η μαγεία είχε χαθεί! Ο σταματημένος χρόνος άρχισε πάλι να τρέχει.

Τους καταλάβαινα. Πρώτη φορά έδειχναν τόση απογοήτευση για το τέλος των Χριστουγέννων. Νιώθω ακριβώς το ίδιο, με την ίδια υπερβολή! Φέτος περισσότερο από ποτέ, η κανονική ζωή, χωρίς τα λαμπιόνια και τη χρυσόσκονη των γιορτών φαντάζει τρομακτική.
Η ζωή μας, δεν θα είναι ποτέ πια όπως την ξέραμε κι αυτό είναι πιο εμφανές από ποτέ.

Ω, πόσο θέλω πίσω όλη αυτή την αίσθηση ασφάλειας που έχει χαθεί. Πόσο θέλω να νιώσω και πάλι ήρεμα, να μπορώ να κοιμάμαι χωρίς να στριφογυρίζουν τρομακτικές σκέψεις στο μυαλό μου. Πόσο θέλω να νιώσω και πάλι ότι έχω τον έλεγχο της ζωής μου, ότι, ότι κι αν κάνω έχει νόημα και θα υπάρξει αποτέλεσμα…Πόσο θέλω να νιώσω  ότι όλα όσα έχουμε κατακτήσει δεν θα γκρεμιστούν. ‘Οτι δεν κινδυνεύουμε, ότι δεν κινδυνεύει κανείς από όλους όσους αγαπάμε. Πόσο θέλω να συνεχίσω να πιστεύω πως η σκληρή προσπάθεια αποδίδει καρπούς…Έτσι απλά!
Το αύριο ποτέ δεν ήταν το τόσο τρομακτικό όσο είναι τώρα! Ούτε καν πέρσι που έκανα ένα
νέο ξεκίνημα και περπατούσα στα χαμένα…Τώρα ξέρω που πάω! Κι όπως συχνά λέω στους θεραπευόμενους μου: “αν δεν κοιτάς εκεί που πας, πας εκεί που κοιτάς”! Κι εγώ αυτό έχω πάθει. Έχω χάσει το στόχο κοιτάζοντας αλλού!
Κοιτάζοντας το φόβο!

Η “κρίση” μας έκανε μικρούς…και θα μας κάνει ακόμη μικρότερους. Μικρή κι εγώ, μικρότερη από τα όνειρα μου…ψάχνω να με βρω.
Τι επιλογή έχω από το να βγω εκεί έξω το πρωί και να ορμήσω πάνω της…Στη ζωή την ίδια! Διεκδικώντας τις ανάγκες μου και τις ανάγκες των παιδιών μου. Αρπάζοντας όλα όσα  είναι δικά μου…τα όνειρα μου, το δικαίωμα στην ελπίδα.Την πίστη ότι μπορώ, ότι αντέχω…ότι αξίζω!

Τα Χριστούγεννα όλες αυτές οι σκέψεις πάγωσαν για λίγο κι έκανα σαν να μην υπάρχουν…Μα ήταν πάντα εκεί. Και τώρα όρμησαν και πάλι όλες μαζί! Η πραγματικότητα είναι εκεί έξω…και πρέπει να ανοίξω την πόρτα και να βγω, να αντιμετωπίσω όλα όσα φοβάμαι! Τι επιλογή έχω λοιπόν; 
Παίρνω μια βαθιά ανάσα στον παγωμένο αέρα και ξεκινώ…!

Επίθεση*…λοιπόν!
Επίθεση αγαπημένοι….
                                                                                                    Κατερίνα

*έκφραση που χρησιμοποιεί ο Γιάννης Σερβετάς στην καθημερινή του εκπομπή στις 10.00, στον Imagine 89.7