Χάθηκα και το ξέρω. Το φετινό πρόγραμμα έχει μια πίεση πρωτόγνωρη. Η ζωή άλλαξε με έναν τρόπο και το γράψιμο άλλαξε ρυθμό. Με λυπεί αυτό γιατί το έχω ανάγκη μα πιο πολύ με θλίβει η επαφή μας που χάνεται…
Το blogg είναι για εμένα μια αίσθηση. Είναι η επαφή με μια ενέργεια ολοζώντανη που την έχω ανάγκη. Οπότε δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια να επανέρχομαι με την κάθε ευκαιρία αγαπημένοι!.
…κι αυτή τη φορά επανέρχομαι με μια ακόμη συζήτηση μας με την Δέσποινα Κανάκογλου, από το “Giati oxi”….Την Δέσποινα που έχει καταφέρει να δημιουργήσει το πρώτο podcast στην Ελλάδα κι έχει φτιάσει πια τα 1.000.000 downloads και έχει ακροατές σε πάνω από 80 χώρες σε όλο τον κόσμο! Το υπερταλαντούχο αυτό πλάσμα που αυτή τη φορά μου ζήτησε να μιλήσουμε για κάτι τελείως διαφορετικό. Για τα δώρα που δυσκολευόμαστε να δεχτούμε και για όλα όσα φοβόμαστε να ζητήσουμε!
Ξαφνιάστηκα και βρήκα την ιδέα εμπνευσμένη. Μια ακόμη συζήτηση μας που απόλαυσα και συνειδητοποίησα κ εγώ πολλά! Σας καταθέτω την συζήτηση μας όπου μπορείτε να ακούστε πατώντας στο παρακάτω link:
Για ακόμη μια φορά τα είπαμε από απόσταση δυστυχώς λόγω της πανδημίας μα δώσαμε την υπόσχεση πως η επόμενη μας σύνδεση θα είναι από κοντά όπως κάναμε παλιά και πραγματικά το απολαμβάναμε!
Στο παρακάτω link μπορείτε να βρείτε όλα τα αρχεία με τις συζητήσεις μας με την αγαπημένη Δέσποινα στο Giati oxi.
Καλημέρα Καλημέρα…εύχομαι μέσα σε όλη αυτή την τρέλα να προλάβουμε να απολαύσουμε στιγμές κι ανθρώπους. Να μάθουμε να ζητάμε την ανάγκη μας από τους άλλους κι από τον εαυτό μας. Να μάθουμε να διεκδικούμε ότι χρειαζόμαστε και να δεχόμαστε ότι οι άλλοι έχουν να μας προσφέρουν χωρίς επιφυλάξεις και δεύτερες σκέψεις. Με την ελευθέρια και την απλότητα, όπου δεχόμασταν δώρα και συναισθήματα σαν ήμασταν μικροί κι όλα ήταν αυτονόητα. Ζητάω και δέχομαι λοιπόν….κι εμπιστεύομαι, η μαγικής μας λέξη!!!!
Καλημέρα αγαπημένοι! Ελπίζω με έναν τρόπο ξεχωριστό να περνάτε καλά ή έστω να το προσπαθείτε!!!!
Κατερίνα
