Μια ημέρα βροχερή…
Η βροχή όμως έχει πια άλλη υφή. Σήμερα όταν έπεσαν οι πρώτες στάλες, μύρισε βρεγμένη γη κι αυτό είναι σημάδι.Σημάδι οτι ακόμη κι αν βρέχει ο Χειμώνας τέλειωσε…τέλειωσε οριστικά!!
Οι ημέρες αυτές είναι παράξενες για εμένα. Κάνω πολλά πράγματα μαζί. Πιο πολλά από όσο αντέχω. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω χαθεί…Δεν μου φτάνουν οι μέρες κι οι ώρες…αυτό μου δημιουργεί μια κούραση σωματική και συναισθηματική και δεν μπορώ να γράψω…Περνάω ημέρες στερημένης συγγραφικής δημιουργικότητας, μα όπως μου έμαθε η δασκάλα μου, όταν μπλοκάρω χρησιμοποιώ πυροδοτητές…! Όπως κάνουμε στη θεραπεία!!
Ο πυροδοτητής μου είναι πάντα αυτό το υπέροχο τραγούδι!! Μόλις το ακούω είναι σαν να ανάβει ένα φως εκεί μακριά κι εγώ αρχίζω απλά να προχωράω προς αυτό…Τι απόκτημα αυτός ο πυροδοτητής γλυκιά μου δασκάλα!
Στο σπίτι όλοι περιμένουμε την Μεγάλη Εβδομάδα.Τα παιδιά για να σταματήσουν τα σχολεία και εγώ για να έχω σπίτι τα παιδιά…Δυο ολόκληρες εβδομάδες μαζί τους. Αυτός είναι κι ο λόγος που είμαι τόσο πιεσμένη. Να τα τελειώσω όλα για να μπορώ να έχω χρόνο μόνο για εκείνους.
Από τώρα καταστρώνουμε σχέδια για το που θα πάμε και τι θα κάνουμε. Κάθε μέρα γυρνούν σπίτι και μετράνε μείον μία, σαν τους φαντάρους.
Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι από τις πιο αγαπημένες μου μέσα στο χρόνο. Με πιάνει μια βαθιά μελαγχολία και μια αναπόληση στα παλιά, στα χρόνια που έφυγαν, σε ανθρώπους που δεν θα ξανασυναντήσω, σε μέρη που δεν θα ξαναπάω…στο χωριό, που θα μου θυμίζει για πάντα τα νιάτα μου, τα ξέγνοιαστα χρόνια μου, τότε που γυρνούσα στα σοκάκια μυρίζοντας τις πασχαλιές.
Τότε το Πάσχα σήμαινε παρέα και γλέντι, ευκαιρία για νεανικούς έρωτες και κρυφά ραντεβού. Ξαδέρφια και γιαγιά και παππού. Σήμαινε παλαβομάρες πάνω σε ξένες μηχανές και ξενύχτια και μαλώματα με τους γονείς. Σήμαινε επιστροφή στο σπίτι ξημερώματα, με τη γιαγιά να μας μπάζει κρυφά μην μας ακούσουν οι γονείς και μας κατσαδιάσουν. Κι άλλοτε καθόταν η καημενούλα στις 3 και 4 το πρωί και μας τηγάνιζε αυγά με χωριάτικα λουκάνικα…να στυλωθούμε, από τα “ξίδια που πίνετε, βρε πουλλλάκι μ”.
Σήμαινε οτι θα μαζευόμασταν όλα τα ξαδέρφια θα καθόμασταν στην αυλή και θα μιλούσαμε ώρες…και θα γελούσαμε υστερικά…Ώρες!!! Τι λέγαμε; Απίθανα ασήμαντα πράγματα, υπέροχα απλοϊκά!!
Σήμαινε Επιτάφιο και λιτανεία στο στρατόπεδο και γύρω από το χωριό και κόρτε και χαζά χάχανα με τα φανταράκια…
Τώρα κάποια από τα φανταράκια είναι γιοι συμμαθητριών μου…
Χρόνια όμορφα, πασπαλισμένα με την ξεγνοιασιά και την αδιαφορία της άγουρης νιότης, που νομίζει ότι θα’ναι έτσι για πάντα…Αλίμονο, όλα αλλάζουν!!
Ήταν πριν δέκα χρόνια ακριβώς τέτοια εποχή που έφυγε η γιαγιά. Ήμουν έγκυος στον πρώτο μου γιο…κάποιος φεύγει, κάποιος έρχεται.
Έστειλα μήνυμα στη μαμά μου, “Μαμά μου, θα γίνεις γιαγιά” κι εκείνη έκλαιγε γοερά, γιατί μόλις είχε χάσει τη δική της, μαμά… Θυμάμαι που προχωρούσαμε όλοι μαζί για να την ξεπροβοδίσουμε και κοίταζα τις καθαρές πλυμένες αυλές και τους φρεσκοασβεστωμένους τοίχους.
Τα δέντρα γεμάτα μπουμπούκια και τα χωράφια καταπράσινα…Υπέροχη εικόνα. Με αυτή την υπέροχη εικόνα είπαμε αντίο στη γλυκιά μας γιαγιούλα…και το χωριό δεν ήταν ποτέ ξανά το ίδιο!
Το σπίτι δεν μύριζε πια αυγόφετες, μα ακόμη κι αν μύριζε δεν ήταν οι δικές της…
 |
| Γαρουφαλιές… |
Τώρα είμαι εγώ η μαμά κι είναι σειρά μου να φροντίσω για να γεμίσω με πλούσιες εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές την μνήμη των παιδιών μου.
Ένα σακούλι άδειο κρατούν και το γεμίζουν με αναμνήσεις…πόσο υπέροχο είναι αυτό! Και εγώ, έχω την ευλογία να είμαι δίπλα τους και να τους παρακολουθώ, καθώς γίνονται συλλέκτες μνήμης και ζωής…Νιώθω ευθύνη, να συλλέξουν ότι πιο ουσιαστικό, ότι πιο χρήσιμο για τη ζωή τους και να νιώσουν την σημαντικότητα αυτών των ημερών.
Ημερών γεμάτων με θαύματα, με ελπίδα και πίστη.
Δεν είναι τα στολίσματα, τα λαγουδάκια και τα χρωματιστά αυγά.
Είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι πολύ μεγαλύτερο αυτή η γιορτή.
Είναι η επαφή με τις ρίζες τους, με το παρελθόν τους…Πάσχα για εμένα πάντα σήμαινε και πάντα θα σημαίνει ένα πράγμα….επιστροφή…
Κατάνυξη, προσευχή, οικογένεια και ρίζες…Βαθιές, δυνατές και πάντα ζωντανές ρίζες!!
Κατερίνα
