Όμορφη που είναι η ζωή!! Σαν κορίτσι με στενό τζιν και μακριά μαύρα μαλλιά…έτσι τη φαντάζομαι εγώ!!
Πόσες φορές το ανέλυσα αυτό στις ομάδες μου…Πως μπορεί κάποιος να απαρνηθεί ένα τέτοιο κορίτσι! Λαμπερό και λυγερό γεμάτο ζωντάνια…
Τη Ζωή!!
Ναι, ναι, αυτή που τα’χει με άλλον!
Γιατί να τα’χει μαζί σου αφού είσαι τόσο βαρετός άνθρωπος, θλιμμένος, μόνος, ανθρωπάκι…Η Ζωή γουστάρει να τα’χει με έναν τύπο που γελάει πολύ, που ρισκάρει πολύ, που αγαπάει πολύ!! Να τα κάνει όλα σε μεγάλες δόσεις…
Τι νόημα έχει να ‘ρθεις εδώ για να ζήσεις μια ζωή σαν δούλος, με το κεφάλι χαμηλωμένο, μα τα μάτια στη γή!!
Με τη δικαιολογία λοιπόν οτι η Ζωή είναι “προδότρα”…και τα ‘χει με άλλον, κάποιοι την απαρνιούνται.”Θα σου δείξω εγώ” λένε, “δεν σ’έχω ανάγκη” λένε, “μπορώ και μόνος μου”, λένε… Έτσι λένε…
Εγώ να πω οτι και γω τα’χω πάρει μαζί της κατά καιρούς…Είναι κούκλα και γεμάτη προκλήσεις, μπορεί να ναι φίλη καταπληκτική και σύντροφος και να στα δώσει όλα κι απ’την άλλη!! μπορεί να είναι τόσο απροκάλυπτα ισοπεδωτική, τόσο αγενής και υπερφίαλη και αλαζονική!!
Μα τότε στα δύσκολα σκέφτομαι: “Η Ζωή δεν είναι εδώ μόνο για εσένα…Δεν είναι μόνο δική σου.
Η Ζωή δεν σου χρωστάει, ούτε σου έχει κρατημένα…Στο κάτω κάτω κι εσύ την προδίδεις όταν τη ζεις μίζερα. Την προσβάλλεις…Σήμερα είναι δική σου κι αύριο…θα δοθεί σε κάποιον άλλο και εσύ θα’χεις τελειώσει…”
Φοβάμαι μην η Ζωή μου, μ’απαρνηθεί μα δεν μπορώ να κάνω τίποτε για αυτό. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περνάω καλά μαζί της….να γουστάρω!! Και γουστάρω πολύ…
Όσο δύσκολες κι αν είναι οι στιγμές που ζω, ή οι σκέψεις που κάνω…τη χαίρομαι.Τη χαίρομαι γιατί μπορώ.
Δυο χέρια, δυο πόδια, ένα σώμα δυνατό κι ένα μυαλό καθαρό. Δυο γερά της αγόρια για γιούς
κι ένα σύντροφο για τη βόλτα στα σοκάκια της, μια οικογένεια για λιμάνι, φίλους για τα ταξίδια και μια πατρίδα ηλιοφώτιστη για τα όνειρα…τα καλοκαιρινά.
Το ζεστό μου κρεββάτι, ένα φλιτζάνι καφέ,
κι ένα ήλιο να παίζει στα σύννεφα!!
Πολλά γέλια, άλλα τόσα δάκρυα και αναμνήσεις ένα σωρό…
Όλα μου τα’ δωσε η Ζωή!!
Κι επειδή φοβάμαι πολύ το φευγιό της τα ζώ όλα έντονα.
Γεμίζω τη ζωή μου με σημειώματα, μυρωδιές, μνήμες και τους τα χαρίζω. Κάθε λεπτό…Ποτέ δεν χωρίζουμε έστω και για λίγο χωρίς μια αγκαλιά κι ένα ρουφηχτό φιλί γιατί η Ζωή μου έμαθε ότι δεν ξέρεις πότε θα είναι το τελευταίο…
Σκέφτομαι: “ποια θέλεις να είναι η τελευταία ανάμνηση;”…όχι ένας καυγάς, όχι ένα μουτρωμένο θλιμμένο κι άσχημο πρόσωπο!
Η αγάπη! μόνο η αγάπη μου, θα είναι η τελευταία ανάμνηση…
“Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία..”.
Ελύτης
Αυτό είναι το σύνθημα μου στη Ζωή. Κι όσοι έχουν δουλέψει μαζί μου το ξέρουν καλά.
Όλη μου η Ζωή είναι η προσπάθεια μου να χαραχτώ, όσο μπορώ, όσο προλαβαίνω…για να μπορώ όταν έρθει η ώρα να σβηστώ με γενναιοδωρία…
Έτσι…ζω μαζί τους, μια ωραία Ζωή!! Μια ζωή γεμάτη με τα προνόμια της…δυο χέρια, δυο πόδια….
Σήμερα γιορτάζουν οι Γιωργάδες της Ζωής μου. Ο μπαμπάς και ο γιός μου, κι έχουμε στο σπίτι μας χαρά μεγάλη και γιορτή!!!
Δες ένα ήλιο που μας λέει καλημέρα,…” Χαράξου λοιπόν!!! “
Κατερίνα
