Είμαστε λίγα χρόνια πριν σε μια συνάντηση προσωπικού με μια παλιά ομάδα συνεργατών. Μετά από ώρες μοιράσματος και παραπόνων και θυμού και προσπαθώντας να κατανοήσει ο ένας πως νιώθει ο άλλος, μια αγαπημένη μου συνάδελφος που είναι πια φίλη λατρεμένη λέει το μαγικό “Νιώθω σαν απότιστο χωραφάκι…”
Θυμάμαι πως έπεσε μια βαθιά σιωπή. Σαν όλοι ξαφνικά να κατάλαβαν, να ένιωσαν ακριβώς στο πετσί τους τι εννοεί.Τι σημαίνει να είσαι ένα απότιστο χωράφι.
Ένα χωράφι που έχει κάθε δυνατότητα να δώσει σοδειά και καρπούς και παραγωγή. Ένα χωράφι που είναι εύφορο και μέσα του κρύβεται αξία.
Ένα χωράφι που κρύβει βαθιά του θησαυρούς, μα δεν έχει καμία ελπίδα. Καμία απολύτως ελπίδα γιατί τα χωράφια δεν τα ποτίζουν μόνο οι βροχές…Δεν τα φροντίζει μόνο η φύση…
Τα χωράφια τα φροντίζουν οι γεωργοί τους…Κι ένα απότιστο χωραφάκι, είναι ένα χωραφάκι ξεχασμένο.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη θλίψη από το να νιώθεις έτσι. Πως σε ξέχασαν. Σε εγκατέλειψαν. Σε άφησαν πίσω να παλεύεις σε αντίξοες συνθήκες και να προσπαθείς μέσα από την άνυδρη γη σου να δώσεις ότι έχεις ότι μπορείς, έστω και λίγα ταλαιπωρημένα αρρωστιάρικα, μικρά φυτά…
Πόσο συγκινητική είναι αυτή η προσπάθεια. Η προσπάθεια ενός απότιστου χωραφιού…ενός ξεχασμένου ανθρώπου…Έχω υπάρξει μάρτυρας τέτοιων απότιστων χωραφιών και ο αγώνα τους πάντα με συγκλόνιζε βαθιά. Με πονούσε και με ξάφνιαζε αυτή η αγέρωχη προσπάθεια. Η λυσσαλέα ανάγκη για τροφή. Για νερό. Για κανονικότητα.
Πρέπει να το δεις αυτό για να το εκτιμήσεις. Πρέπει να το νιώσεις για να το διεκδικήσεις από τον εαυτό σου. Για να μην τον λυπάσαι και να μην τον αφήνεις στην ησυχία του.
Όταν βλέπεις ξεχασμένους ανθρώπους να μεγαλώνουν, όταν βλέπεις απότιστα χωραφάκια να προσπαθούν να ανθίσουν…δεν έχεις επιλογή από τον αναλογιστείς τη δική σου ευθύνη. Τις δικές σου ελλείψεις. Την δική σου προσπάθεια.
Είναι ισότιμη; Είναι ισάξια; Είναι το ίδιο γενναία;
Στη ζωή μας είμαστε ταυτόχρονα, χωράφια και περιβολάριδες κι οι ρόλοι είναι κι οι δυο δύσκολοι και γοητευτικοί πολύ.
Με τα παιδιά μου είμαι μια αγρότισσα που προσπαθώ σκληρά. Μα στη ζωή μου νιώθω συχνά απότιστο χωραφάκι και τότε με πιάνει μια θλίψη και μια οργή. Θλίψη που με ξεχνούν, οργή που αφήνω να με ξεχνούν…και τότε στις δύσκολες εκείνες περιόδους ξέρω πως η ευθύνη είναι μοιρασμένη…και προσπαθώ διπλά.
Και σαν είμαι απότιστο χωράφι…αυτόματα γίνομαι κακή αδιάφορη περιβολάρισσα…έτσι απλά!
Η καλή σοδειά, έρχεται από αφοσιωμένους αγρότες και ξέρω, ξέρω πως δεν μπορείς να αφοσιωθείς στο να οργώσεις, να ξεχορταριάσεις, να ποτίσεις το δικό σου χωραφάκι αν εσένα σε έχουν ξεχάσει…
Γι’αυτό ας γεμίσουμε τη ζωή μας με ανθρώπους που ξέρουν να δίνουν εκτός από το να χαίρονται να παίρνουν. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να διεκδικεί από ανθρώπους που τον ξεχνούν και θεωρούν δεδομένο το ότι θα πάρουν σοδειά, χωρίς να έχουν δώσει σωστή φροντίδα.
Ας τους πιέσουμε να αλλάξουν. Μα αν καταλάβουμε πως δεν αλλάζουν ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να απομακρυνθεί.
Ας τους πιέσουμε να αλλάξουν. Μα αν καταλάβουμε πως δεν αλλάζουν ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να απομακρυνθεί.
Ας προστατεύσουμε τον εαυτό μας από τη σπατάλη. Ας κάνουμε οικονομία δυνάμεων γιατί οι βροχές δεν έρχονται πάντα και όποτε τις χρειαζόμαστε…
Αγαπημένοι μου…η πικρία κι ο θυμός δεν ευνοούν τα μαγικά ανθίσματα των ανθρώπων. Καμιά φορά αρκεί μονάχα να αποδεχθείς και να αλλάξεις τρόπο.Τρόπο σκέψης, τρόπο δράσης….
Μόνο έτσι θα γίνεις γόνιμο έδαφος. Μόνο έτσι θα γίνεις χωράφι που μέσα του μπορεί να ανθίσει μια νέα ζωή…Η δική σου!
Κατερίνα
