Όμως κάνω πολύ παρέα μαζί τους και μάλιστα η μια από αυτές η Lily είναι Κινέζα που η βάση της είναι στο Παρίσι όμως πηγαινοέρχεται στη Γερμανία με τον άντρα της που τότε δούλευε στην IBM. 

Μια ημέρα τέλος Φλεβάρη όταν η Lily λέει σε εμένα και στην τότε αγαπημένη μου κολλητή την Kulaya που είναι από την Ταϊλάνδη πως θα ταξίδευε οδικώς στο Παρίσι για λίγες ημέρες, για να δει τα παιδιά της που ζούσαν εκεί. Μας προτείνει να ταξιδέψουμε μαζί. 

Η Kulaya, πέταξε τη σκούφια της και με χιλιοπαρακάλεσε να πάω μαζί…Εγώ είχα τις 100 κιλά ανασφάλειες μου, μα  η απελπισμένη μαζί μου μαμά μου…(είχα τα θέματα μου τότε) ευτυχώς με έπεισε πως πρέπει να πάω!

Και πήγα….

Θα μέναμε λοιπόν,  σε έναν Αμερικανό φίλο της Kulaya, τον Eric που ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής λογοτεχνίας στο Παρίσι…

Φτάνουμε κατάκοπες μετά από ώρες ταξιδιού  και μπαίνουμε στο σπίτι κουτί που έμενε ο Eric σε ένα κτίριο που από έξω φαινόταν μαγικό και στο πίσω μέρος τους είχε μια τεράστια τετράγωνη κλειστή αυλή με πρασινάδα και λουλούδια σκέτο όνειρο…Το σπίτι από μέσα δεν είναι μαγικό είναι υπό διάλυση και το πρώτο σοκ τεράστιο γιατί το διαμερισματάκι δεν ήταν μεγαλύτερο από ένα σπιρτόκουτο και το δεύτερο σοκ ήταν πως επρόκειτο  για το πιο βρώμικο σπιρτόκουτο που είχα δει ποτέ…

Τα ξεπεράσαμε όλα τα σοκ και ο Eric αφού μας έδειξε το πάτωμα που θα κοιμόμασταν και τις απίθανα βρωμερές κουβέρτες που θα σκεπαζόμασταν…(γλυκούλης μωρέ), μας λέει πως είμαστε καλεσμένες σε μια μάζωξη φίλων του και θα ‘ναι ωραία και να πάμε. Πήγαμε εννοείτε!

Φτάνουμε σε μια μυστήρια γειτονιά  στην άλλη άκρη της πόλης δεν ξέρω καν που ήμασταν. Μπαίνουμε σε ένα τεράστιο βιομηχανικό κτίριο με πολλές σκάλες κι ανεβαίνουμε κι ανεβαίνουμε και χτυπάμε ένα κουδούνι μας ανοίγουν και βγαίνουμε σε έναν τεράστιο άδειο χώρο. Ακούγονται φωνές και κάποιοι μας χαιρετούν, μας συστήνουν, αγκαλιάζουν τον Eric και μιλούν σε διάφορες γλώσσες Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά. Όλοι είναι μυστήριοι και χρωματιστοί, με φουλάρια και χαϊμαλιά, ωραίοι τύποι, χαλαροί, φοιτητές, καλλιτέχνες, φευγάτοι!
Κοιτάζω τριγύρω, το διαμέρισμα  δεν είχε διαχωριστικούς τοίχους παρά μόνο κάποιες διάσπαρτες κολώνες σε κάποια σημεία του.

Ένα μεγάλο τραπέζι βρίσκεται κάπου στη μέση, όπου γύρω του κάθονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι.  Σε μιαν άκρη μια υποτυπώδης κουζίνα, με ντουλάπια διαφορετικά το καθένα που φαινόταν να βρέθηκαν μάλλον σε μαγαζιά με μεταχειρισμένα ή σε σκουπίδια  και πάνω τους είχαν κολλημένα σπασμένα γυαλάκια για άποψη…κι θα ήταν όμορφα κι ιδιαίτερα, αν δεν ήταν το πιο βρωμερά ντουλάπια που είχα δει ποτέ μου.
Σε μια άλλη άκρη ένας τεράστιος καναπές μπροστά από μια σειρά μεγάλα παράθυρα που έβλεπαν σε μια λεωφόρο και σε μιαν άλλη άκρη ένα τεράστιο ανακατωμένο κρεββάτι, μια ντουλάπα, καρέκλες για κομοδίνα μια μεγάλη μπανιέρα απέναντι από το κρεββάτι και επίσης μια τουαλέτα…όχι από αυτές που ακουμπούν οι γυναίκες όλα τα βαζάκια τους αλλά τουαλέτα πορσελάνινη  από αυτές που κάνεις την  ανάγκη σου…πως αλλιώς να το πω δηλαδή…
Ξαφνιάστηκα μα δεν έδωσα σημασία. Τα φώτα χαμηλά,  ατμοσφαιρικά, η μουσική απαλή, ήρεμη, βγήκαν τα κρασιά άρχισαν τα τσουγκρίσματα, άρχισαν όλοι να μιλάνε ακαταλαβίστικα σε διαφορετικές γλώσσες, για θέματα που δεν καταλάβαινα και μια στις τόσες συμμετείχα κι εγώ όπως μπορούσα σε ότι με ρωτούσαν. Ήμουν η μικρότερη της παρέας οπότε φαντάζομαι απίστευτα βαρετή στα μάτια τους.
Μετά από λίγο, να και τα τυριά και κάτι βρωμερά κασέρια και κάτι μυστήριοι μεζέδες και κάτι ωμές μπριζόλες και μπιφτέκια σε μια σάλτσα που δεν άργησα να καταλάβω πως  ήταν αίμα….και άρχισα να ανακατεύομαι…
Το τραπέζι απίθανα βρώμικο, με πράγματα λιωμένα και πατημένα, τρίχες, ποτήρια θαμπά. Κάπνιζαν όλοι ταυτόχρονα και τα τασάκια ήταν παντού δίπλα σε πιάτα με φαγητά που έτσι κι αλλιώς δεν τρώγονταν δηλαδή, ενώ μια γάτα κυκλοφορούσε ανενόχλητη πάνω στο τραπέζι κι έγλειφε τα φαγητά…

Ήταν σχεδόν απίθανο αυτό που ζούσα και παρόλο που δεν το απολάμβανα, τώρα πραγματικά απολαμβάνω εκείνη την ανάμνηση…
Το ζευγάρι στους οποίους ανήκε το διαμέρισμα ήταν κάτι τρελάρες. Φωνακλάδες και φιλόξενοι πολύ. Αυτή Γαλλίδα, αυτός Αμερικανός, ζούσαν την απόλυτη απελευθέρωση και στην κυριολεξία ζούσαν ο ένας πάνω στον άλλο αφού καθ’ όλη την διάρκεια που ήμασταν εκεί εκείνη καθόταν κουλουριασμένη στα γόνατα του κι αν ακόμη εκείνος σηκωνόταν να πάρει ένα ποτήρι από την κουζίνα την κουβαλούσε αγκαλιά και γελούσαν τρισευτυχισμένοι. Η εικόνα τους χαριτωμένη πολύ. Το διαμέρισμα βέβαια, ήταν το πιο βρώμικο που είχα δει ποτέ μου. Πιο βρώμικο ακόμη και από του Eric!
Αλλά δεν βαριέσαι…ήμουν 19 κι ήμουν στο Παρίσι με μια super πολυπολιτισμική χαρούμενη παρέα!

Κάποια στιγμή βλέπω έναν τύπο σηκώνεται και προχωρά προς το σημείο που ήταν το κρεββάτι. Στέκεται μπροστά στην τουαλέτα και ανοίγει το φερμουάρ του και πάνω που σκέφτομαι “τι διάολο κάνει”…κατουράει μπροστά σε όλους σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο…σοκ! Έπαθα σοκ λέω!!! Σοκ…
Σε λίγα δευτερόλεπτα με απόλυτο πανικό, αντιλήφθηκα πως δεν υπάρχει καμία άλλη πόρτα στο χώρο που σήμαινε πως αυτή ήταν η μοναδική τουαλέτα…Κοίταξα την Kulaya που καθόταν χαλαρή απέναντι μου και της έκανα νόημα…Μου έκανε κι εκείνη νόημα να μην ανησυχώ…Να μην ανησυχώ λέει!!!

Από εκείνη τη στιγμή άρχισε η φρίκη μου…Κόλλησε το μυαλό μου! Ήθελα να πάω στην τουαλέτα. Το ήθελα κολασμένα. Νόμιζα θα εκραγεί το κεφάλι μου…Ρώτησα τον Eric χαλαρά για ξεκάρφωμα που είναι η τουαλέτα μήπως κι υπήρχε κι άλλη…χαλαρά μου έδειξε εκείνη που ήταν μπροστά σε όλους…δεν είχε ούτε παραβάν, ούτε διαχωριστικό, ούτε μια κολόνα μπροστά ή έστω να βρισκόταν πίσω από το κρεββάτι…όχι όχι. Ήταν φόρα παρτίδα και έπρεπε να σηκωθώ να διασχίσω το χώρο καμαρωτά και μπροστά σε όλους να κάνω το αδιανόητο…

Το μυαλό μου σφυροκοπούσε….σκεφτόμουν “να τρως πρωινό στο τραπέζι κι ο άλλος απέναντι σου να χέζει με την εφημερίδα στο χέρι να συζητάτε χαλαρά και μετά να του δίνεις και μια μπουκιά από το βουτυρωμένο ψωμί και η μυρωδιά της σκατίλας να πλανιέται στον αέρα…”
Άρχισα να γελάω μόνη μου σαν χαζή. Είχα φρικάρει και φρίκαρα ακόμη περισσότερο όταν μια κοπέλα της παρέας διέσχισε το χώρο κατέβασε το παντελόνι της και κάθισε στην τουαλέτα και ακούγαμε όλοι ξεκάθαρα τον απίθανα νανουριστικό ήχο της …ροής της κι όλοι οι υπόλοιποι συνέχισαν να συζητάνε σαν να μην συμβαίνει τίποτε ενώ αυτή φώναζε καθώς σκουπιζόταν πως θέλει να της γεμίσουν το ποτήρι με κρασί…

Κόντεψε να μου έρθει κόλπος. Άρχισα να κάνω σαν τον Πίτερ Σέλερς στο έργο το Πάρτι…κρατιόμουν απελπισμένα μα μετά από αρκετή πια ώρα νόμιζα πως αλήθεια θα τα κάνω πάνω μου…αφού κάποιοι άρχισαν να με ρωτάνε αν είμαι καλά…σκέψου πως φαινόμουν!
Όλοι οι φόβοι μου χτύπησαν κόκκινο…”σκέψου τώρα να τον πιάσει τον άλλο κόψιμο με τόσο ωμό κρέας και να γίνει εδώ μέσα Βαστίλη!” Σκεφτόμουν και ενώ μέσα μου γελούσε υστερικά ταυτόχρονα ήθελα να εξαφανιστώ να γίνω αόρατη και να απαλλαγώ από αυτή την πίεση του σώματος μου.

Φίλοι μου, ναι θα σας εκμυστηρευτώ πως δεν κατάφερα να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Με πρόδωσε το σώμα μου…και αφού έκανα πολλές φορές στο μυαλό μου την εικόνα, μετά από πάμπολλες ασκήσεις θάρρους και σκέψεις κινητοποίησης…σαν να μου μιλούσε ο προπονητής του Ρόκυ Μπαλμπόα “Ναι!Ναι μπορείς να το κάνεις. Μην μασάς. Μπορείς”…το έκανα!
Διέσχισα – με κάθε κόμπλεξ των 19 μου χρόνων – δήθεν ανέμελα το δωμάτιο και μπροστά σε μια ντουζίνα ατόμων αμάσητη…έκανα ότι έκανα, φανταστείτε το ή καλύτερα όχι! Μην το φανταστείτε!

Ήταν ότι πιο ντροπιαστικό έχω κάνει ποτέ- κι έχω κάνει πολλά ντροπιαστικά πράγματα- μα αυτό ήταν αξεπέραστο κι εκεί ακριβώς απομυθοποίησα τα πάντα μέσα μου, για όσες μέρες μείναμε στο Παρίσι! “Έτσι κάνουν οι Ευρωπαίοι.Τέρμα”…είπα κι αυτή η σκέψη με έκανε να νιώσω λιγότερο ρεζιλεμένη στον ίδιο μου τον εαυτό!

Εγώ και η Kulaya στο αξέχαστο διαμέρισμα του Eric ακριβώς 25 ολόκληρα χρόνια πριν!

Ήταν από κάθε άποψη ένα απίθανο, συγκλονιστικό ταξίδι με πολλές γνωριμίες κι εικόνες και συναισθήματα, που σημαδεύτηκε από εκείνη την απίστευτη ντροπιαστική βραδιά και εκείνη την αποδόμηση του ίδιου μου του εαυτού…έστω για λίγο!
Ευτυχώς στο σπίτι του Eric είχε πόρτα..δώστε προσοχή όμως…Γυάλινη πόρτα, σαγρέ. Κι ενώ δεν μπορούσες ξεκάθαρα να δεις τον άλλο, μπορούσες ωστόσο ξεκάθαρα να δεις τι ακριβώς έκανε και να μυρίσεις βέβαια κάθε αποτέλεσμα!

Ήταν λοιπόν πέντε τέλειες μέρες, όπου κόντεψε να πάθει ζημιά ο εσωτερικός μου κόσμος με τόση αυτοσυγκράτηση!

Αγαπημένοι μου αυτή δεν είναι μια πρωινή σκατο ανάρτηση! Μια εξομολόγηση με πόνο καρδιάς είναι, για να μοιραστώ μια υπέρβαση που δεν θα ξεχάσω ποτέ κι ένα ταξίδι υπέροχο που θα θυμάμαι πάντα με κοιλιακούς πόνους.  Είναι μια εμπειρία για κάτι που είσαι σίγουρος πως δεν θα κάνεις ποτέ…κι όμως…κι όμως!
Κατά τα άλλα το Παρίσι…ααααχ…το Παρίσι! Έχει μωρέ ανάγκη το Παρίσι από τουαλέτες;…Το Παρίσι έχει όλα τα άλλα…Το Πύργο, την Μονμάρτρη, το Σηκουάνα και τον έρωτα για κερασάκι!

Καλό τριήμερο αγαπημένοι…πετάξτε χαρταετούς. Πετάξτε συμπλέγματα κι ανασφάλειες…όλα στο μυαλό είναι βρε…
                                                                                                                        Κατερίνα