Είχα στο μυαλό μου μιαν άλλη ανάρτηση αλλά τώρα πια…δεδομένων των συνθηκών στη χώρα μας φαντάζει εντελώς παράταιρη οπότε θα περιμένει…
Η μέρα η σημερινή ήταν συνέχεια της προηγούμενης (τι πρωτότυπο) όπου για κάποιο λόγο ταλαιπωρήθηκα και το σώμα μου με ενημέρωσε ότι χρειάζεται ξεκούραση.
Φριχτός πονοκέφαλος, ο λαιμός τραχύς και πονεμένος και όλα τα κόκαλα να πονούν. Αποφάσισα να μην πάω στη δουλειά (τί προνόμιο), να μείνω σπίτι και να κάνω κάτι το αδιανόητο. Να μην κάνω τίποτε…
Τα παιδιά έφυγαν για το σχολείο, ο Πανταζής στη δουλειά και εγώ μετά τον πρωινό αποχαιρετισμό ξανάπεσα στο κρεβάτι…
Ξύπνησα μετά από ώρα, πολύ πιο ξεκούραστη αλλά για να μπορέσω να σταθώ έπρεπε να πάρω να αντιπυρετικό μου…
Όταν άρχισε η δράση του κι ένιωσα καλύτερα τριγύρισα από δω κι από ‘κεί και χαμογέλασα στον όμορφο Ιβίσκο μου, το πρώτο λουλούδι που αγόρασα στη ζωή μου!!
Άνοιξη του 1997, για το μεγάλο μου μπαλκόνι στη οδό Μαρτίου… Ο κατακόκκινος Ιβίσκος τράβηξε την προσοχή μου και τον αγόρασα από τη Λαϊκή και δεν ήξερα ούτε τι όνομα έχει.Απλά τον λάτρεψα για το χρώμα του.
Περάσαμε μαζί τέσσερις μετακομίσεις και 14 Χειμώνες κι εκείνος κάθε καλοκαίρι επιμένει να ανθίζει!!! Σε όποιο μπαλκόνι, σε όποια γλάστρα, σε όποια άκρη κι αν τον βάλω εκείνος θα με αποζημιώσει…
Μετά έκανα κάτι δύο φορές αδιανόητο, δεν ασχολήθηκα με τη δουλειά, δεν ενημερώθηκα για την επικαιρότητα, ούτε για τα θέματα που με “καίνε” κι άρχισα να παίρνω σοβαρές αποφάσεις στη ζωή μου όπως….Τι χρώμα να διαλέξω;
Τον απογευματινό μου καφέ τον ήπια στο σπίτι της Fraulitsa, με τα παιδιά, να μας παίρνουν τα μυαλά με τις φωνές τους.
 |
| Τρώγοντας κρουασάν σοκολάτας. Στο δωμάτιο του Φαιδωνήήηηη |
 |
| Τα δυο μικρά μας… |
Τάισα τον μικρότερο μου ανιψιό που είναι τόσο όμορφος που θέλεις να κλαις από χαρά όταν τον κοιτάζεις…
Και την ώρα που αργότερα κοίταζα τις φωτογραφίες, με όλα αυτά τα χαρούμενα μουτράκια, με τα ήρεμα χαμόγελα των παιδιών μας, σκέφτηκα το βιβλίο που διαβάζω, “Πήτερ Πάν ή Το θλιμμένο παιδί” της Kathleen Kelley-Laine.
Μου το χάρισε η Ολγούλα, η αγαπημένη μου φίλη πριν δύο χρόνια.
Είναι βιβλίο δύσκολο συναισθηματικά και γι’ αυτό άργησα να το αρχίσω…
Τώρα είναι μαζί μου παντού.Το κουβαλάω στην τσάντα μου και κάθε φορά που ψάχνω κάτι μέσα της, το αγγίζω κι είναι σαν να ακουμπώ την μνήμη του θλιμμένου παιδιού.Τα βράδια είναι στο κομοδίνο μου το διαβάζω, κρατώ σημειώσεις , συγκινούμαι, κλαίω.
Στην δουλειά βρίσκετε πάντα στο γραφείο μου μισάνοιχτο δίπλα σε όλα αυτά που πρέπει να γίνουν.Με αυτό ανοίγω τη μέρα μου, με αυτό την κλείνω…Με το θλιμμένο παιδί!
Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου που υπήρξαν θλιμμένα παιδιά.
Ήμουν κι εγώ ένα θλιμμένο παιδί κάποτε κι ίσως γι’ αυτό η σκέψη τους με καθηλώνει. Δεν μπορώ να ακούσω μια ιστορία θλιμμένου παιδιού χωρίς να φανταστώ τα μάτια των παιδιών μου.
Το βιβλίο αυτό είναι σαν να έχει ξεκλειδώσει μια πόρτα μέσα μου και κάθε φορά που το πιάνω στα χέρια μου η πόρτα ανοίγει…
Έχει μεγάλη επιστημονική αξία για εμένα καθώς η συγγραφέας είναι Ψυχαναλύτρια και η προσέγγιση της είναι ξεκάθαρη και βαθιά.
Ένα βιβλίο που μιλά για την χαμένη παιδικότητα…απλό, θλιμμένο, συγκινητικό και φωτεινό σαν μια Φθινοπωρινή ημέρα, όπως γράφει στο οπισθόφυλλο.
Η υπέροχη ιστορία του Πήτερ Παν, ενός παιδιού χωρίς μαμά, χωρίς σκιά, που έμεινε για πάντα παιδί στην χώρα των χαμένων παιδιών!! Ενα παιδί που μπορεί και πετά, γιατί: “όταν ένα παιδί ζήσει πρόωρα μεγάλες τραγωδιες χάνει το βάρος του….έτσι αναγνωρίζει κανείς ένα θλιμμένο παιδί από την μεγάλη του ελαφρότητα.”
“Όταν ένα θλιμμένο παιδί νιώθει λίγο χαμένο, αρκεί να του πεις πόσο καταπληκτικό, πόσο απαραίτητο είναι (να του ξανακολλήσεις τη σκιά του) για να ξαναβρεί αμέσως τη ζωντάνια του.”
Λέξεις απλές, συγκλονιστικές. Σκέφτομαι όλοι αυτοί οι χαμένοι άνθρωποι που κατά καιρούς συναντάμε μπορεί και να υπήρξαν θλιμμένα παιδιά που δεν βρέθηκε ποτέ κανείς να, μπει στον κόπο, να…τα βοηθήσει να”κολλήσουν τη σκιά τους”. Άνθρωποι χωρίς σκιές…μα σκιές οι ίδιοι!
Όλα αυτά τα χαμένα χαμόγελα, οι χαμένες αγκαλιές, τα χαμένα μπράβο!
Η καθημερινότητα μας βάζει τρικλοποδιές. Η ζωή μας δοκιμάζει καθημερινά…και ξεχνάμε.
Το ίδιο συμβαίνει σε όλους…συμβαίνει και σε εμένα…Μα την ώρα που ξεχνάω εκείνους τους μικρούς μου ανθρώπους, ξεχνάω εμένα και το θλιμμένο παιδί μέσα μου χάνει ξανά τη σκιά του, την υπόσταση του, την διαβεβαίωση της ίδιας μου της ύπαρξης…
Ποτέ μια αγκαλιά δεν είναι αρκετή, ποτέ δεν χορταίνει αγάπη ο άνθρωπος, ποτέ μια πληγή δεν κλείνει αν δεν την φροντίσεις.
Οι δικές μου πληγές γιάνουν με την μητρότητα. Η προσπάθεια μου να είμαι καλή μαμά για εκείνους, δίνει βαρύτητα στο θλιμμένο παιδί μέσα μου και αποκτά σκιά…
Το αν θα αποκτήσουν εκείνοι την δική τους σκιά….θα φανεί κι ελπίζω μια ημέρα να μου το φανερώσουν….αν όχι εκείνοι τότε, ο ήλιος που θα πέφτει πάνω τους για να μου δείχνει το σημάδι τους στους λευκούς τοίχους!!
Κατερίνα
Υ.Γ. Σκέφτομαι: Κατερίνα, αν αύριο σου δοθεί η ευκαιρία να “κολλήσεις” τη σκιά ενός ανθρώπου, έστω για λίγο…μην διστάσεις…κάνε το!
Τα δάχτυλα των ποδιών μου εξακολουθούν να έχουν δύο χρώματα…Καληνύχτα!!
