Τα πρωινά έχουν μια σιωπή και μια αίγλη…
Η σιωπή μου τρέφει τη σκέψη. Η αίγλη μου τρέφει τα όνειρα. Γεμίζω την κούπα μου με καφέ και θυμάμαι…
Ήμουν παιδί σχεδόν πολλά χρόνια πριν. Φοιτήτρια. Χριστούγεννα. Είχα ταξιδέψει στη Γερμανία κι ήμασταν στο αμάξι, όλοι μαζί. Μπαμπάς, μαμά εγώ κι η αδερφή μου…
Είχε χιονίσει την προηγούμενη ημέρα κι έξω όλα ήταν κάτασπρα. Ένας ήλιος υπέροχος χτυπούσε το παράθυρο. Ένιωθα τη θέρμη του. Είχα τα μάτια κλειστά με το πρόσωπο στραμμένο στις ζεστές αχτίδες. Άκουγα τον ήχο του αμαξιού που έτρεχε, τον απαλό ήχο από τις φωνές τους και τη μουσική που έπαιζε..
Κι έτσι εκείνη τη μικρή στιγμή ένιωσα την απόλυτη πληρότητα.Τίποτε δεν με περίμενε, τίποτε δεν είχε σημασία…ένιωθα γεμάτη, ευτυχισμένη.
Θυμάμαι, ξαφνικά χαμογέλασα γιατί σκέφτηκα, ότι εκείνη τη στιγμή αν γινόταν κάτι και πεθαίναμε όλοι…δεν θα με ένοιαζε!!!
Όχι, δεν θα με ένοιαζε γιατί ήμουν μαζί τους…κι εκείνοι ήταν ο κόσμος μου όλος…
Τα χρόνια πέρασαν…Μπήκε στη ζωή μου ο Πα και απέκτησα άλλο “βάρος” κι ύστερα έγινα μαμά…
Η ζωή μου είχε πια άλλη αξία…
Ξαφνικά δεν είχε σημασία τι θέλω εγώ, τι είναι σημαντικό για εμένα αλλά τι είναι σημαντικό για την οικογένεια μου, για τα παιδιά μου…
Ξαφνικά φοβάμαι πολύ περισσότερο από όσο μπορούσα ποτέ να διανοηθώ εκείνη τη μαγική στιγμή στο αμάξι των γονιών μου.
Ξαφνικά θέλω να με φροντίζω, να με προσέχω, να με προστατεύω, γιατί είμαι πιο σημαντική για εκείνους από όσο ήμουν ποτέ εγώ για τον εαυτό μου…
Ξαφνικά έγινα μαμά!! Κι αυτό…ήταν μια βίαιη αλλαγή του εαυτού μου.
Ήθελα να γίνω μαμά κι από τη στιγμή που το σκέφτηκα άλλαξα… Άλλαξα πολύ πολύ πριν μείνω έγκυος…
Έγινα μαμά πριν ακόμη υπάρξουν τα παιδιά μου…
Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πως συνέβη. Ποια ήταν αυτή η δύναμη που με έκανε να αλλάξω συνήθειες χρόνων. Να διώξω εμμονές, να προσπεράσω φοβίες, να σταματήσω πάθη!!
Για ένα πλάσμα που δεν γνώριζα καν, μα ήξερα οτι θα αγαπήσω βαθιά…τόσο βαθιά που θα είναι καμιά φορά αβάσταχτο!
Τέτοια σκέφτομαι τα πρωινά που πίνω τον καφέ μου στη σιωπή αγναντεύοντας τα σύννεφα…
Κι ύστερα χαμογελάω και νιώθω πάλι πληρότητα… Όχι εκείνη την πληρότητα της νιότης που ήταν ελαφρώς εγωιστική, λίγο υπερφίαλη, γεμάτη με ορμή και ανεξιχνίαστη θλίψη!…
Νιώθω την πληρότητα της ωριμότητας που μου υπενθυμίζει την ευθύνη μου απέναντι τους…Την σημαντικότητα μου ως γονιός τους.Την ευκαιρία μου να ζήσω την συντροφικότητα με τον άνθρωπο μου…Την ευκαιρία μου ως άνθρωπος που ζει τη μητρότητα…Μια ευκαιρία για την οποία πάλεψα…κι ήταν δώρο.
Έχω σταματήσει εδώ και χρόνια να παλεύω για εμένα…κι όσο κι αν ακούγεται σκληρό και λάθος αυτό, είναι αλήθεια!! Η Κοινωνική και συναισθηματική μου εξέλιξη είναι μια πρόκληση που κάποτε αφορούσε μόνο εμένα…όχι πια!! Κάποτε η εξέλιξη μου ήταν σημαντική. Τώρα είναι απαραίτητη!!
Παλεύω για το ρόλο μου, παλεύω γιατί θέλω να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου….Γιατί μόνο τότε κι εκείνοι θα νιώθουν περήφανοι για εμένα!! Κι ο θαυμασμός τους με κάνει ευτυχισμένη…
Το ξέρω πως μ’αγαπούν είναι τα παιδιά μου, είναι ο σύντροφος μου κι είναι φυσικό να με αγαπούν…
Αυτό το έχω χωρίς προσπάθεια…όμως ο θαυμασμός θέλει αγώνα και το να νιώθουν περήφανοι για εμένα είναι κάτι που θέλω να κερδίσω…Είναι μια ανάγκη που με κάνει καλύτερο άνθρωπο…όχι απλά καλύτερη σύντροφο και καλύτερη μαμά…
Πριν τρία χρόνια έπαθα μια ξαφνική πνευμονία και χρειάστηκε να μείνω για λίγο στο νοσοκομείο…Εξαφανίστηκα ξαφνικά. Με τον Άγγελο που ήταν 7 χρονών τα λέγαμε στο τηλέφωνο συνέχεια. Ο Γιώργος ήταν 3,5 πολύ μικρούλης. Δεν ήθελε να μου μιλήσει στη τηλέφωνο, δεν ήθελε να επικοινωνήσει μαζί μου.
Όταν γύρισα σπίτι δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του… Ήταν παγωμένο και σκοτεινό.Στάθηκε απέναντι μου κοιτάζοντας με, με μάτια ορθάνοιχτα. Περίμενα με τα χέρια ανοιχτά κι ύστερα τον τράβηξα απότομα στην αγκαλιά μου.
Κι εκεί κούρνιασε όλη την υπόλοιπη ημέρα…Σκέφτηκα πως ήταν θυμωμένος αλλά το απόγευμα έτσι όπως ήμασταν ξαπλωμένοι όλοι μαζί στο κρεβάτι μου ψιθύρισε “η μαμά έφυγε όπως ο Νάντο“. Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι νόμιζε πως συνέβη!!
Κι εκεί κούρνιασε όλη την υπόλοιπη ημέρα…Σκέφτηκα πως ήταν θυμωμένος αλλά το απόγευμα έτσι όπως ήμασταν ξαπλωμένοι όλοι μαζί στο κρεβάτι μου ψιθύρισε “η μαμά έφυγε όπως ο Νάντο“. Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι νόμιζε πως συνέβη!!
Κι αυτό το βλέμμα στα μάτια του δεν ήταν θυμός αλλά έκπληξη γιατί του είχα εξηγήσει αμέτρητες φορές στο παρελθόν ότι ο Νάντο μας που “έφυγε” δεν θα ξαναγύριζε πίσω…Ποτέ!!!
Η διαπίστωση ήταν σαν χαστούκι… Ήμουν για εκείνον ότι ήταν τότε σε εκείνο το αμάξι η οικογένεια μου για εμένα…ο κόσμος όλος…Κι είχα την ευθύνη, του κόσμου αυτού!
Πριν 1 περίπου χρόνο έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο…Ράντυ Πάους…Η τελευταία διάλεξη!!
Ένα απλό αυτοβιογραφικό βιβλιαράκι…μικρό τόσο μικρό που χωρούσε παντού…Το διάβαζα, σταματούσα κι έκλεινα δυνατά τα μάτια για να μπορέσω να συνεχίσω…γιατί ήμουν μαμά κι ο φόβος μέσα μου γινόταν γίγαντας…κι ύστερα απλά το άνοιγα και συνέχιζα!! Και μου έμαθε τόσα πολλά το βιβλίο αυτό…ο άνθρωπος αυτός ο Ράντυ Πάους!!!
Ποίος θα μου έλεγε οτι θα μου ήταν χρήσιμα λίγους μήνες μετά…ευτυχώς μόνο, για ένα ακόμη μάθημα!!!
Τα σύννεφα κινούνται στον ουρανό και η θάλασσα απέναντι μοιάζει με λίμνη που πάνω της καθρεφτίζεται όλη η πόλη…εκεί μακριά. Ακούω τις φωνές των παιδιών από το σχολείο απέναντι…Κάποιες από αυτές τις φωνές είναι των αγοριών μου και των φίλων τους…
Όχι…δεν θα αφεθώ, δεν θα παραδοθώ, δεν θα κάνω πίσω… Έχω ευθύνη για την ζωή. Έχω ευθύνη στους ανθρώπους που μαζί παλέψαμε για αυτή…Έχω ευθύνη στους γιους μου και γι’αυτή την ευθύνη προσπαθώ κάθε μέρα!! Θα γελάω και θα ζω και θα σηκώνομαι το πρωί γεμάτη προσδοκίες από τον εαυτό μου.
Διαβάστε τον Ράντυ Πάους είναι υπέροχος. Αν πάλι θέλετε μπορείτε να δείτε την τελευταία του διάλεξη εδώ….τότε θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ…
Καλημέρα αγαπημένοι… και τι μέρα, γεμάτη με προκλήσεις κι ευκαιρίες!!!
Μια ακόμη ημέρα που θα με κάνω περήφανη… κάνοντας μικρά μικρά βήματα προς το θαύμα.Κάθε βήμα και μια στιγμή κι όπως έχουμε ξαναπεί…”κάθε στιγμή μετράει…”
Καλημέρα δυνατά. Λονδίνο 1994, ήμασταν πιτσιρίκια και γίναμε οι ΚαΠα !!!!
Wake Up Boo!!!
Wake up it’s a beautifull morning
feel the sun shining for your eyes
Wake up it’s so beautifull
for what could be the very last time…
Wake up it’s so beautifull
for what could be the very last time…
Κατερίνα
