Μέρες γεμάτες. Νεύρα, θυμός, άγχος, κούραση, ξεκούραση, γέλιο, βλακεία, από όλα. Το Σαββατοκύριακο πέρασε με τον Άγγελο άρρωστο οπότε το χιόνι που έπεφτε το χαρήκαμε μόνο από το παράθυρο.
Κι ήταν ένα πραγματικά όμορφο θέαμα.

Τα πρωινά της Κυριακής μετά το χαλαρό πρωινό δεν είναι και πολύ χαλαρά γιατί είναι επίσης αφιερωμένα στο διάβασμα. Βάζουν κι οι δασκάλες λίγα μαθήματα παραπάνω, λόγω του περιθώριου των ημερών και τελευταία ημέρα τρέχουμε.Το διάβασμα τους είναι ο βραχνάς μας. Καταλήγουμε συνήθως έξαλλοι, όλοι με όλους. Πόσες φορές να πεις το ίδιο πράγμα χωρίς να σου έρθει κόλπος;

Ευτυχώς υπάρχουν κι οι στιγμές απρόσμενης χαράς, όπως η ετικέτα της nutella με το όνομα του Άγγελου. Τώρα περιμένουμε και του Γιώργου.

Και βέβαια μιας κι αυτό το βάζο του ανήκει είπε να μοιραστεί μαζί μας τον “σωστό” τρόπο για να τρως nutella.Τον τρόπο του Άγγελου. Nutella α λα banana dog….είπες κάτι;

Εγώ βρίσκομαι σε μια “αποστασιοποιημένη κι ελεγχόμενη” σχέση με το φαγητό τον τελευταίο καιρό…για ευνόητους λόγους. Κι όπως κάθε φορά όταν συμβαίνει αυτό οι γευστικές απολαύσεις στο σπίτι μας πολλαπλασιάζονται. Έτσι ο Πα έφτιαξε την γνωστή θανατηφόρα πίτσα του για να κεράσει την θεατρική του ομάδα…Αχ αυτή η πίτσα. Είναι κόλαση! και όχι εννοείτε πως δεν την δοκίμασα.

Από την άλλη ο μικρός όλο καμάρι, μας έκανε τα τέλεια τυροπιτάκια που φτιάξανε στο σχολείο και ακολούθησε την πανεύκολη συνταγή κατά γράμμα και ολομόναχος. Το αποτέλεσμα ήταν τέλειο και τσακίστικαν σε χρόνο μηδέν κι είναι πραγματικά τέλεια, τραγανά από έξω, υπέροχα ζουμερά από μέσα. Εντάξει εδώ έφαγα ένα για τη χαρά του παιδιού βρε!

Και βέβαια κέικ, γλυκάκια, μπισκότα. Όταν παίρνω απόσταση από το φαγητό γεμίζω με ενέργεια και μαγειρεύω πολύ περισσότερο και κάνω πολύ περισσότερα γλυκά.

Νομίζω με αυτό τον τρόπο καλύπτω το κενό της πείνας…Μου κάνει πραγματικά πολύ καλό, τουλάχιστον χορταίνει το μάτι και η όσφρηση. Προς το παρόν δικά μου είναι τα τσάγια και τα υπέροχα ζεστά ροφήματα που λατρεύω, γιατί είναι γεμάτα γεύση και μυρωδιά. Πολλά από αυτά μπορείτε να τα βρείτε στο Μπαχαράδικο και τα παραγγείλετε διαδικτυακά. Εμένα με βοηθούν πολύ και μου κάνουν τόσο καλό. Με ξετρελαίνουν αυτές οι στιγμές του τσαγιού.

Η χθεσινή μέρα ήταν τόσο κρύα που μπήκε μέσα κι αυτός ο τύπος και δεν κούνησε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι για να μετακινηθεί από το χαλάκι του. Έμεινε εκεί κουλουριασμένος σαν γάτα!

Το χιόνι έκανε την ατμόσφαιρα στο σπίτι πραγματικά ειδυλλιακή…αν μπορέσεις να ξεχάσεις όλο το κρύο που κάποιοι είναι υποχρεωμένοι να αντέξουν εκεί έξω…

Εμείς αυτή την εβδομάδα αποχαιρετήσαμε τον Ερμή μας. Τον σκύλο της γιαγιάς και του παππού που πέθανε κοντά 13 χρονών  σε βαθιά, βαθιά γεράματα, σχεδόν μισότυφλος…
“Γειά σου ρε μικρέ”…όπως είπε κι ο Άγγελος σαν τον χαιρέτησε!

Το Σαββατοκύριακο για ακόμη μια φορά το σαλόνι μας είναι παιδότοπος. Από την μια τρένα κι από την άλλη κάστρα.

Περπατάς σαν τη γάτα κι όταν βάζεις ηλεκτρική χαμός…Μαζεύεις από ανταλλακτικά τρένων μέχρι κεφάλια playmobil!  Η σακούλα της κρύβει θησαυρούς! Τα παιδιά όμως είναι χαρούμενα με το χάος αυτό, οπότε…

Τα λουλούδια επίσης είναι τόσο χαρούμενα στο παράθυρο τους.

Οι βιγόνιες ολάνθιστες, προστατευμένες από το χιονιά. Τόσο χρώμα!

Και δίπλα το καδράκι που μας έκανε την Πρωτοχρονιά δώρο μια αγαπημένη φιλική  οικογένεια, για να βάλουμε την πρώτη φωτογραφία του χρόνου. Εμείς βάλαμε αυτό που νιώθουμε κάθε φορά που καθόμαστε στο μεσημεριανό μας τραπέζι…

Όταν το βράδυ σβήνουν τα φώτα κι ανάβουν τα κεριά είναι σαν να ξυπνούν τα όνειρα. Λίγο πριν πέσει η νύχτα βγήκα να επιθεωρήσω τα λουλούδια και να σκεπάσω αυτά που κινδυνεύουν από το χιόνι. Το κρύο ήταν τόσο αναζωογονητικό…Μέσα το ζεστό φως και η ταινία κι εκείνοι στους καναπέδες να γελάνε και να με περιμένουν να δούμε μαζί το έργο. 

Δεν θέλω να φεύγω από το σπίτι τα Σαββατοκύριακα. Δεν θέλω να χάνω αυτή την υπέροχη αίσθηση. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Καθημερινά τρέχουν με δραστηριότητες, εγώ στα δικά μου, ο μπαμπάς τους το ίδιο, γυρνάμε όλοι μαζί αργά το βράδυ και βρισκόμαστε για λίγο. Καμιά φορά τους φιλάω ενώ κοιμούνται και τους βλέπω το επόμενο πρωί. Όλη την εβδομάδα μας λείπει τόσο το σπίτι.

Οπότε, τα Σαββατόβραδα μαζευόμαστε. Εγώ κάθομαι εκεί δίπλα στο τζάκι και διαβάζω τα δικά μου, ενώ κάνω πως κοιτάζω την ταινία μαζί τους. Κατά καιρούς μου φωνάζουν “κοίτα κοίτα μαμά” ή “το είδες αυτό;” και γελάνε σαν τρελοί…και οι τρεις!

Μπαίνουμε λοιπόν στην τελευταία εβδομάδα του Γενάρη…Το χιόνι επιτέλους ήρθε…κι εύχομαι να έφερε χαρά σε πολλούς.
Σας καλημερίζω μπαίνοντας σε μια ιδιαίτερα απαιτητική για εμάς τουλάχιστον εβδομάδα. Το σύνθημα μας…

Χιόνι που λιώνει λοιπόν….Καλημέρα αγαπημένοι, καλή, τρελή εβδομάδα!
                                                                                               Κατερίνα